Luca Turilli - The Infinite Wonders Of Creation

Toen ettelijke jaren geleden ?King Of The Nordic Twilight? uitkwam was het niet meer dan een Rhapsodykloon. Logisch ook, want die plaat was het geesteskind van de bezieler achter die band, namelijk Luca Turilli. Vandaag is het project echter uitgegroeid tot een volledig zelfstandige band die de band met Rhapsody quasi volledig doorbroken heeft. Bewijs daarvan is de derde Turilliplaat, die als titel ?The Infinite Wonders Of Creation? draagt.

Het eerste dat opvalt is dat nu ook de vrouwelijke stem van Bridget Fogle de nummers van tekst voorziet. Dat zorgt voor een heel andere sound die wat meer naar gothic metal neigt en vaak doet denken aan Floor Jansen van After Forever. Maar dat is niet de enige grote verandering. Ook de orkestratie die heel erg bombastisch was is ietsje mysterieuzer en fijner geworden. Zonder in te boeten aan kwaliteit uiteraard. Die begeleiding is nog steeds het hoofdingredi?nt van dit project. Zo spelen de keyboards constant mee op de achtergrond en zorgen deze voor een overdosis aan melodie. Maar ook de arrangementen zijn perfect samengesmolten met de idee?n van Turilli. De manier waarop ze de structuren van de songs ondersteunen en soms zelfs dragen is er ??n om jaloers op te zijn. Gooi daarbij nog eens de sterke punten van Rhapsody, zoals in de eerste plaats het schitterende solowerk en het valt snel op dat deze nieuwe wending zijn vruchten afgeworpen heeft.



De mensen die Luca Turilli ook voor deze plaat bijstonden zijn natuurlijk ook niet de minste. Denk maar aan namen zoals Paeth, Rizzo en Hayer. Stuk voor stuk mensen die met een pak producties (Aina, Manowar, ?) al bewezen hebben dat ze zowel als muzikanten, songschrijvers en achter de knoppen hun mannetje kunnen staan. Elk detail is tot in de puntjes uitgewerkt.



Toch is het even wennen. Want ook al zit alles perfect in elkaar, toch klinkt de cd soms een beetje geforceerd en gekunsteld. Ongetwijfeld is dit bewust gedaan, want de structuren die ?The Infinite Wonders Of Creation? dragen zijn erg complex en geniaal uitgedacht. Maar die genialiteit zet soms wel een rem op de tracks, iets wat bij Rhapsody nooit het geval is. Een minpunt is dat zeker niet, want eens je mee bent in die tegendraadse gedachtengang is het wel een plaat om over naar huis te schrijven en na een pak luisterbeurten blijft de schijf maar groeien en groeien. De conclusie is simpel, want Turilli tovert hier maar weer eens een powermetalplaat van topniveau uit zijn mouw. Dit zijn vijftig minuten puur genot en verwennerij voor de oren.