Low - Drums and Guns

De nieuwste plaat van Low was al zo’n half jaar te vinden in de duistere hoekjes van internet, maar ligt nu ook eindelijk in de winkelrekken. Alan Sparhawk ligt in ieder geval niet wakker van zo’n lek. Op de Low-website zegt hij relativerend: “Seems just yesterday I was taping "Bat out of Hell" off someone's 8-track car stereo...” Hij en echtgenote Mimi Parker hebben dan ook andere dingen aan hun hoofd en houden zich liever bezig met de belangrijke dingen des levens. Het strikte Mormonenkoppel leeft namelijk nog steeds volgens de Bijbel. Aan de bezoekers van de website wordt dan ook meteen gevraagd om niet te lang te blijven, maar snel iets constructievers te gaan doen.

Met andere woorden, de rock-'n-roll is nog steeds ver te zoeken bij Low. Op dat vlak is er weinig veranderd, ondanks de depressie van Parker en de gemengde reacties op voorganger 'The Great Destroyer'. Muzikaal slaan ze deze keer echter wel een andere weg in. Op ‘The Great Destroyer’  speelden de gitaren plots een hoofdrol en klonk Low verrassend lichtvoetig, al is dat natuurlijk relatief in het geval van Low. De fans reageerden minder vrolijk en de reacties waren in hoofdzaak negatief. Mimi en Alan hadden voor hun nieuwe plaat op veilig kunnen spelen en kunnen teruggrijpen naar hun oude, vertrouwde geluid van ‘Trust’. Dat deden ze echter niet. De elektrische gitaren van 'The Great Destroyer' worden achterwege gelaten en maken plaats voor een nieuwe, meer elektronische sound. De ritmesectie is nu het hoofdingrediënt van hun nummers en er wordt volop gebruik gemaakt van de drumcomputer of zelfs de handclap, zoals in de eerste single Breaker.



Low breekt hiermee definitief met het verleden. De journalist die speciaal voor hen de term 'slowcore' bedacht, mag opnieuw gaan brainstormen, want Low klinkt plots een pak minder slow. Veel nieuwe nummers klinken up-tempo, waarbij een glansrol is weggelegd voor het meer poppy nummer Hatchet. Toch klinkt Low onmiskenbaar als Low, niet in het minst door de zeer typische samenzang van Mimi en Alan. In wezen is er weinig veranderd, Low haalt nog steeds het maximum uit minimale middelen. 'Drums and Guns' is opnieuw spaarzaam georchestreerd, maar klinkt nooit echt kaal. De soberheid die een van de handelsmerken was van Low, is er nog steeds, zij het op een andere manier.



In het eerste nummer met de misleidende titel Pretty People wordt ook meteen duidelijk dat donkerheid nog steeds troef is op deze plaat. “And all you pretty people

You're all gonna die”, luidt de tekst, en ook de sfeer van de muziek belooft weinig hoop. Uitgezonderd het berustende “Let's bury the hatchet like the Beatles and the Stones” in Hatchet, is de plaat donkerder dan voorganger 'The Great Destroyer'. In dat opzicht leunt 'Drums and Guns' dichter aan bij het oudere werk.  



'Drums en Guns' is een intense plaat, waarin Low zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. De gitaren maken plaats voor drums, maar het plaatje blijft kloppen. Fans van het eerste uur zullen misschien even moeten wennen aan dit elektronische kantje. Het loont echter de moeite om dit te doen, want 'Drums and Guns' is een erg mooi album geworden. Als we allemaal zullen sterven zoals Low zingt, zal het tenminste in het gezelschap zijn van mooie muziek.