Limite - A Thought Went Up My Mind Today

Je moet het maar durven. De helft van je songs baseren op teksten van legendarische gedichten van Emily Dickinson en William Blake en de andere helft zelf schrijven. Bassist Jordi Cassagne deed het op deze plaat.

Nu ja, zijn band Limite getuigt ook van moed. Ondanks de bandnaam hebben deze van oorsprong jazz-muzikanten lak aan grenzen. Ze combineren de achtergrond ook op het tweede album (het eerste op W.E.R.F.-records) met alternatieve indierock, no wave en avant-folk. Om het in de woorden van Dickinson te zeggen: hier zijn geen wetten.

Ze verwees daarmee wel naar het leven na de dood in het gedicht ‘Great Streets Of Silence Led Away’, wat ook de naam is van één van de tracks (en tweede single) van deze plaat. Maar de wereld van Limite is er geen van absolute stilte. Het is geen “Neighbourhood Of Peace”, maar een caleidoscopisch amalgaan van klanken en sferen.

De band wisselt niet enkel van genres, maar ook geregeld van zangers. Zowel Isak Van Haegenborgh als gitaristen Kobe Dupont en Benjamin Sauzerau krijgen krediet voor de vocale bijdragen, maar wij menen ook Alice George Perez (die vorig jaar debuteerde met ‘A Song With The Title of Lunch Bells’) te herkennen. Zij maakt ook deel uit van de live bezetting van dit gezelschap. Dus het is een berekende gok.

In The Bird’s Beak, dat aan Joanna Newsom en Aldous Harding doet denken, is een vroeg hoogtepunt en past bijna nog beter dan opener Under The Light, Yet Under bij het masker van de Franse kunstenares Rosalie Péricaud dat ons aanstaart vanop de cover van de plaat en eerder ook al vanop het artwork voor de eerste single.

Die cover zet perfect de sfeer van de plaat: nachtelijk, een beetje gevaarlijk. Zoals een wandeling langs het Maximiliaanpark na middernacht, maar ook poëtisch als de weerschijn van het maanlicht op het donkere water van het kanaal. Het jazzy titelnummer en Faces Of Night zijn hier het beste voorbeeld van. Het laatste doet een beetje denken aan een late Bowie. Er zijn slechtere vergelijkingen te bedenken.

Limite maakt het de luisteraar niet altijd makkelijk. De muziek blijft altijd een beetje ongrijpbaar, net zoals die vluchtige gedachte die door je hoofd schiet of de vraag aan welk kunstwerk je ook alweer moet denken bij het masker op de cover. Maar wie graag verdwaalt door nachtelijke straten of al eens de tanden zet in een gerecht met complexe smaken, is dit het perfecte voer.