Lewis And Clarke - Blasts Of Holy Birth

Echte Duysterfans, die bovendien een encyclopedisch geheugen hebben, herinneren zich misschien nog wel dat deze groep in 2003 op bezoek was in de VRT-gebouwen om daar een duystersessie op te nemen. Dat toen naar aanleiding van hun debuutalbum, ‘Bare, Bones And Branches’, een weemoedig plaatje dat tot onze persoonlijke favorieten aller tijden behoort.

 

Denk aan een kind dat wekenlang onder de kerstboom zijn cadeau ziet liggen, en dat er naar verlangt om te weten wat hij krijgt. Hij schudt er stiekem mee, weegt het eens. En dan, als het eindelijk zover is, verwacht hij er zoveel van. Slechts af en toe herbergt het geschenk iets dat aan de verwachtingen voldoet. Ook bij ons stak de vrees om teleurgesteld te worden de kop op.

 

Dat bleek echter onterecht, want met ‘Blasts of Holy Birth’ heeft Lou Rogai, de bezieler van Lewis And Clarke, de lat voor een volgend album nog veel hoger gelegd. Twintig luisterbeurten na de eerste keer dat het cd'tje in onze cd-speler terecht kwam, krijgen we nog steeds kippenvel als het inleidende Secret Of The Golden Flower naadloos overgaat in het titelnummer Blasts of Holy Birth.

 

Het is folkmuziek, maar met lang uitgesponnen nummers, waardoor het iets meditatief krijgt. Een naam die wellicht het dichtst in de buurt komt is Currituck Co. Maar ach, vergelijkingen houden geen steek. Dit torent hoog boven alle referenties uit.

 

Één van de grote sterktes van Lewis & Clarke is de stem van Lou Rogai. Hij draagt ons mee op zijn zelfgeweven klanktapijt, bijgestaan door Russell Higbee van Man Man en Eve Miller van Rachel’s. Met teksten als “We are not the ones with impossible dreams/ It’s true if you think you can fly” (Crimson Carpets) nodigt Rogai ons uit om, minstens achtenveertig minuten lang, onze zorgen te vergeten en weer in magie te geloven.

 

Want wat veel interessanter is dan het geklets over instrumentatie en teksten, is de sfeer van dit meesterwerkje. Rustige nummers durven nogal snel melancholisch te klinken, maar bij Lewis And Clarke is niets minder waar. Sterker nog: wij hebben nog nooit een album gehoord dat zoveel hoop uitstraalt als dit. Draai dit als je eenzaam bent, en je zal je minder alleen voelen. Droefenis verandert na het beluisteren van dit album in geloof dat de wereld zonder meer mooi is. Dat gevoel wordt versterkt door het mooie artwork. ‘Blasts of Holy Birth’ is niet zomaar wat muziek op een schijfje. Het is een vriend.

 

Is er dan echt niets negatief over dit album te melden? Natuurlijk. Dit album wordt in België uitgegeven door het kleine Gentse label Delboy Records en de kans dat je het gemakkelijk in elke platenzaak zal vinden is niet zo groot. 

 

In onze vrije tijd houden wij ons vaak bezig met het bespreken van muziek. Wij vinden dat leuk, maar af en toe krijg je dat ene album in je handen gestopt, dat in geen enkele zin kan gevangen worden, dat zich niet laat begrijpen door een recensie van twintig regels. ‘Blasts of Holy Birth’ is zo’n cd.

 

Het enige dat wij nog te zeggen hebben is dat de plaat van het jaar, misschien wel van de voorbije jaren, nu uit is en dat als wij dit jaar slechts één advies zouden mogen geven dat door iedereen dient opgevolgd te worden, het dit zou zijn:  Luister naar Lewis And Clarke.