Legion of the Damned - Sons of the Jackal
Massacre Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Vorig jaar pakten ze al zwaar uit met een juweel van een album. Live verblufte de band heel metalminnend Europa. Niemand had dan ook verwacht dat de opvolger nu al klaar zou geraken. Maar kijk, de Nederlanders hadden blijkbaar nog wat ‘Malevolent Rapture’-deeg over en hebben dat dan ook maar gebakken. Dit is het resultaat.
Je merkt al snel dat ‘Sons of the Jackal’ voortbouwt op wat Legion of the Damned vorig jaar presteerde. Dat is normaal, want als je goud in handen hebt is het nutteloos om dat te proberen veranderen in zilver. Zodoende zou deze recensie ook die van voorganger ‘Malevolent Rapture’ kunnen zijn en omdat we dat vorige album niet aan u voorstelden nemen we de gelegenheid te baat om de superlatieven van toen nu te publiceren.
Met een tot diep onder de aardkorst voelbare blast pompt een eerste brutale riff de boel op gang. Als een volleerde Standardvoetballer schopt de Hollandse oerkrachtige thrash zolang tegen je schenen totdat je nekspieren de energie van zich af beginnen schudden. In drie woorden: hard, modern en ontzettend lekker. Vorige zinnen stonden nog niet op papier of een nieuwe golf van knallende drums, smerige baslijnen en vermorzelende gitaarbommen meldde zich al. Tussen dat gespierde gitaartuig vinden de herkenbare vocals perfect hun plaats. Herkenbaar, omdat je hier niet met een zoveelste, tussen krijsend en gillend balancerende thrash-kloon te maken hebt, maar met een juiste afwisseling tussen schreeuw –en brulzang.
Ondertussen galoppeert Selpulchral Ghoul nog steeds als een ontketende horde paarden alles wat in de weg staat overhoop. Zo vlot als het zout uit een strooiwagen strooit Legion of the Damned haar klasse in het rond. Ook na een korte pauze klinkt Infernal Wrath nog steeds fris en hameren en hakken de gitaarkanonnen uitzinnig op je in. Zonder te veel van die vaak saaie solo’s weet de band je nek en al wat daar rond hangt in beweging te zetten en te houden. Zelfs nadat de laatste noot weggedeemsterd was zinderden er nog allerlei sporen na in ons geheugen. Elke snarencombinatie heeft gewoon dat tikkeltje meer dat je nodig hebt om je als band te onderscheiden.
Als je die eerste twee albums beluisterd hebt, moet je gewoon vaststellen dat hier een nieuwe generatie is opgestaan. Waar het oude thrash metaal wat roestplekken begint te vertonen, is deze band de nieuwe blinkende laag roestvrij staal die dat afgedankte schroot komt vervangen. Legion of the Damned is de atoombom van de thrash.