Le Orme - La Via Della Seta

Samen met PFM en Banco vormde Le Orme de Heilige Drievuldigheid van de Italiaanse progrock in de seventies. Eigenlijk heeft de band nooit opgehouden te bestaan, maar sinds ‘Il Fiume’ (1996) heeft men zijn tweede adem gevonden. Maar na ‘Linfinito’ (2004) stapten eerst toetsenist/violist Andrea Bassato en vervolgens bandleider Aldo Tagliapietra op.

Desondanks besloten drummer Michi Dei Rosso (het enig overgebleven originele lid) en toetsenist Michele Bon verder te gaan met enkele nieuwe gezichten: zanger Jimmy Spitaleri (van Metamorfosi faam) en bassist Fabio Trentini. Het bekendst als een trio, is Le Orme als het ware de zuiderse pendant van ELP. Maar door de Italiaanse zang en de toevoeging van de sitar staat hun muziek volledig op zichzelf.

‘La Via Della Seta’ is een conceptalbum over de legendarische zijderoute, in de oudheid de belangrijkste handelsweg tussen Oost en West. En goed nieuws voor de oudere fans: de klassieke sound is min of meer intact gebleven. Het nieuwe album brengt een geraffineerd romantische stijl die inherent is aan het ruim veertigjarige oeuvre van Le Orme.

Typische ingrediënten zijn de grandioze toetsen (ondermeer de Hammond C3) en het energieke drumspel. Symfonische klanken wellen ook op uit de gastbijdragen van gitarist William Dotto. De zang van Spitaleri situeert zich in de grote, welluidende traditie van tenoren als Tagliapietra en Francesco Di Giacomo (Banco).

Le Orme heeft zich gelukkig nooit laten omvormen tot een popformatie. De twaalf miniatuurtjes van ‘La Via Della Seta’ vormen een verhalende eenheid dankzij de somptueuze arrangementen, de instrumentale rijkdom en de dynamische variatie. Dan mag men soms al eens afglijden naar sentimentele kitsch (Incontro Dei Popoli). Maar deze ‘oudjes’ kunnen zo nog wel eventjes verder.