Larsson - This Is
Munich Records
Kevin Vergauwen — 8 november 2008
‘This Is’ er eentje in een rij van vele nieuwe Belgische (debuut)platen dit jaar. We catalogiseren het schijfje in de zwaar doorwegende schuif van opzwepende straight forward garagerock waarin stomende gitaren, knallende baslijnen en af en toe een welgemikt synthriffje centraal staan. Gehuld in een strakke jeans met obligatoire scheur, een pekzwarte leren jekker én onder het wakende oog van een gevaarlijk donkere ogende zonnebril ambiëren de heren van Larsson ons Belgenland omver te blazen met hun no-nonsense gitaargeweld.
Sommige mensen denken bij het horen van de naam Larsson spontaan aan een Zweedse ballenstamper, anderen hebben het dan weer over een acteur of tennisspeler uit datzelfde land. Correct allemaal, maar laat ons duidelijk zijn. In daMusic termen spreken we over een Leuvens powerrockquintet dat zichzelf laat kennen onder de vlag: prille twintigers, nogal muzikaal aangelegd, niet uitzonderlijk knap, niet speciaal lelijk. In een niet zo ver verleden waren de bandleden in versnipperde bezetting al aan het werk bij Scarrots en Circle. Wat dan weer verklaart waarom er over die brutale gitaren gesproken wordt in de bio. Maar goed, we lopen op de feiten vooruit.
Wanneer we het schijfje in onze brievenbus vonden, schreeuwde het hoesje, tussen alle andere rommel, om aandacht. Even vreesden we dat de Dewaele broertjes weer aangetrokken werden door grote plofkoffers dollars en ook hun ‘Any Minute Now’ van weleer hadden onderworpen aan een totaal overbodige beat remix versie. Met enkele honderden druppels paniekzweet op het voorhoofd weerklonk er dan ook een geruststellende zucht wanneer de letters Larsson ‘This Is’ ons oogvlies bereikten.
Over de Dewaeles gesproken, het is duidelijk dat vooral het vroegere werk van Soulwax één van de belangrijke invloeden moet geweest zijn bij het maken van ‘This Is’. De heren steken hun voorliefde voor bands als The Strokes, Soundgarden en zowat iedereen in de Queens Of The Stone Age-rangen niet onder stoelen of banken. Het openingsriffje van Girls Will Be Girls zou bijvoorbeeld perfect uit Josh Hommes grote stonerhoed getoverd kunnen zijn. De welgemikte gitaarsplinterbom One schiet ons dan weer in de richting van dat andere vriendje: Tim Van Haemel. Tijdens het iets rustigere Your Second Husband Dan daalt zanger Bram Decroos af in duistere kasteelkerkers waarin hij een dolende Mark Lanegan tegen het lijf moet gelopen zijn.
De single Overrated, Overestimated blijkt (naast het vrolijke Flowers From A Brook) de beste popsong op het schijfje en krijgt dankzij de potige en energieke gitaarsneden, niet geheel onterecht, de nodige aandacht van de gitaarmuziekliefhebbende medemens.
Het plaatje wordt afgesloten met het uitermate catchy Without A Paranoid Mind. Een nummer waarvan we voorspellen dat het deze zomer onder luid lallend gebrul en het nodige pintengegooi zal onthaald worden op menig festival.
Dat ‘This Is’ niet bepaald de meest innoverende plaat uit de Belgische rockgeschiedenis is kunnen we geen ramp noemen. Door je woonkamer huppelen als een baviaan zonder kop met de volumeknop op elvendertig is immers een ritueel dat wekelijks schijnt terug te keren in menig agenda. Mits hier en daar wat timmer-, voeg- en schaafwerk hopen we dan ook dat de heren van Larsson snel een vervolg breien aan deze eerste dertig minuten durende blitzkrieg.