Larry Jon Wilson - Larry Jon Wilson
Offerandum records
Bjorn Borgt — 8 november 2008
Oude knakkers die in de extra time van hun carrière nog een plaatje opnemen, het levert vaak pareltjes op. Johnny Cash bracht een goed jaar voor zijn dood nog het briljante ‘American IV: The Man Comes Around’ uit, dichter bij huis wist ook Bobbejaan Schoepen zowaar nog te ontroeren. Nu is er Larry Jon Wilson, weliswaar nog ‘maar’ 70, die na een break van 28 jaar de draad weer oppikt. Het resultaat is erg verdienstelijk, maar zelden beklijvend.
Larry Jon Wilson is duidelijk geen bekende naam in de muziekwereld. De man heeft zelfs geen eigen pagina op Wikipedia en dan stel je niet veel voor, toch? Wel, dat valt best mee. Wilson neemt in de jaren ’70 vier platen op, die goed onthaald worden: als je Bob Dylan tot je fans mag rekenen, kàn je iets. Maar de country soul van Wilson vindt zijn weg amper naar het publiek en hij hangt de gitaar aan de haak.
De muziekmicrobe is echter altijd gebleven en 28 jaar later is er dus de comeback van Larry Jon Wilson. En hij is duidelijk gedrevener dan ooit. De spelvreugde spat namelijk van de plaat, simpelweg ‘Larry Jon Wilson’ genaamd, en dat is soms bijna aandoenlijk. Luister naar de bulderlach op het einde van Losers Trilogy; hier is een man met hart en ziel aan het werk.
De countrysound en doorleefde stem doen ons bijwijlen ook denken aan Johnny Cash, maar op een zelfde wijze begeesteren is Larry Jon Wilson evenwel niet gegeven. Dat is lang geen schande, want zelfs nog maar in de schaduw van Johnny Cash treden, is sowieso heel weinigen gegeven. Het dichtst komt Wilson met het door merg en been snijdende Heartland, een nummer geschreven door Willie Nelson en, jawel, Bob Dylan. De mooie baritonstem van Wilson past perfect bij het nummer met de zware tekst. “Don’t they know that I’m dyin’ / Why nobody cryin’ for me?” Miserie kan soms toch wel schoon zijn.
Heartland is niet de enige cover, de helft van de 12 songs zijn herwerkingen die telkens op dezelfde, eenvoudige manier worden uitgekleed: enkel stem en gitaar, en in Me With No You en Rocking With You ook een streepje viool. Een boeiende oefening die werkt in een nummer als Shoulders, maar even vaak laten die naakte liedjes ons koud.
Deze plaat van Larry Jon Wilson leert ons vooral dat het erg jammer is dat de man 28 jaar lang geen muziek meer opgenomen heeft. Hopelijk valt hem nu met een vertraging van meer dan drie decennia de erkenning te beurt die hij verdient en kan hij daarin de stimulans vinden om nog een allerlaatste meesterwerkje uit zijn oude knoken te toveren.