Kiko - Slave Of My Mind
Pias Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Tien jaar geleden werd deze Franse producer bekend met de 12” World Cup, ondertussen een klassieker geworden in het elektrogenre. Ook zijn latere releases bij Goodlife, Datapunk en International Deejay Gigolo Records werden steeds met gejuich onthaald. Dj’s zoals Hell, Laurent Garnier en Alexander Robotnick verklaarden zich al snel fan en nu, zeven jaar na zijn eerste album, is ‘Slave Of My Mind’ klaar.
Een paar maanden geleden werden we al gewaarschuwd met een eerste single, Alone In The Dark, die aantoonde dat Kiko een veel melodieuzere richting uitgaat. Denk aan de elektro-minimal van Marc Romboy en Olivier Huntemann. Wat begint met een gezapige opbouw, explodeert na drie minuten als een splinterbom. De sound die hij creëert lijkt op die van een op hol geslagen sequencer, terwijl Kiko duidelijk wel controle heeft over zijn nummer. Hij bouwt vervolgens rustig af om dan weer genadeloos hard toe te slaan. Absolute topklasse.
Schrikken deden we ook bij Slave Of My Mind, de tweede single uit het album. Vocalen gebruikte Kiko al eerder in nummers, maar nog nooit waren ze zo nadrukkelijk aanwezig. De stem van Benoit Bollini doet ons denken aan die van Dave Gahan van Depeche Mode. Enkel spijtig dat Kiko dezelfde samples gebruikt als basis in beide nummers waardoor vooral de intro’s hard op elkaar lijken. Maar laat ons dat muggenziften noemen want Slave Of My Mind is een onweerstaanbare plaat.
De rest van het album is iets rustiger, maar zeker niet minder goed. PH-1 bevat een heerlijk diepe groove en donkere melodie genre The Hacker en Oxia. Ook in So Time weet Kiko ons te overtuigen met zijn producerkunsten. Hij weet perfect hoe hij een nummer moet maken opdat het op een dansvloer zou werken. De breaks zijn krachtig en zelfs grotesk. Enkel bij Worl End Rock Up gaat hij een beetje kort door de bocht door plots heel erg “dance” te willen klinken. De vocalen lijken niet te matchen met het nummer en daarenboven is de tekst bijzonder loos. Alles samen is het niet echt geloofwaardig. Ook Plaisir d’Été lijkt een beetje verloren in het geheel.
De scherpe kantjes die zijn vorige producties typeerden zijn er wat van afgeveild, maar productioneel blijft Kiko een van de strafste, en misschien ook wel een van de meest ondergewaardeerde, mannen in de Franse technoscene. Met ‘Slave Of My Mind’ bewijst hij de juiste skills in huis te hebben om muziek te maken voor een breed publiek, maar evengoed verfijnder werk aan te kunnen.