Keane - Perfect Symmetry
Universal Records
Sharon Buffel — 8 november 2008
Groot-Brittannië is altijd al tegendraads geweest: men rijdt er links in plaats van rechts, weigert de euro, heeft andere stopcontacten en wil een speciaal statuut in de EU. Keane past perfect in het rijtje van die koppige Britten. Lange tijd waren ze een van de weinige rockbands die geen gebruik maakten van gitaren én het zijn mannen die zonder schroom durven toegeven dat ze poprock maken, een genrestempel dat veel muzikanten koude rillingen bezorgt. Toch kiezen ze met hun derde album ‘Perfect Symmetry’ voor een avontuurlijke route met iets meer experimentele geluiden en – jawel – de gitaar.
Wat meteen opvalt is het feit dat de cd helemaal geen perfecte symmetrie oplevert, hoewel de titel het ons voor ogen houdt. Briljante stukken in een lied worden te vaak afgewisseld met voorspelbare, oninteressante delen. De eerste woorden die Tom Chaplin uitspreekt - “I’m waiting for my moment to begin” - zijn waarschijnlijk toepasselijker dan hij zelf had gedacht. Je moet inderdaad lang wachten – weliswaar na de sterke opener Spiralling – vooraleer Keane echt toont wat de groep in zijn mars heeft.
Met veel liedjes is er op zich geen probleem. Je voelt dat er naarstig aan gewerkt is. Maar vermoedelijk heeft de band te vaak uit dezelfde inspiratiebronnen geput, waardoor veel melodieën sterk op elkaar lijken. De intro’s van de tracks twee, drie en vier zijn bijvoorbeeld zo gelijklopend dat je steeds weer het gevoel hebt dat een liedje per ongeluk twee keer op het album staat. Ook de pogingen met het gospelkoor, op titeltrack Perfect Symmetry, en de Franse zinnetjes die Tom Chaplin prevelt in Black Burning Heart zijn slechts twee wilde golven in een voor de rest zeer rustig kabbelende zee.
Minder clichématig zijn de teksten van de band. Dat Keane vlot met de pen kan omgaan, bewijst de band opnieuw op deze derde plaat. Diepzinnige poëzie zoals “Was I just a ghost passing through you, clinging to the wreckage, till I got the message?” en “So step into the vacuum, tear off your clothes and be born again” is dan ook alom tegenwoordig.
You Don’t See Me is een kalmer en minder vanzelfsprekend lied. Het is bijzonder broos omdat het net zo herkenbaar is. Iedereen heeft wel eens meegemaakt dat de persoon waar je zo naar opkijkt jou helemaal niet ziet staan. “In your hurry to grasp everything that you see, you don’t see me”. Die ontgoocheling wordt je levendig bezongen.
We spitsen onze oren nog eens wanneer Better Than This van start gaat. In dit lied laat Chaplin horen dat niet enkel Mika zo verbazingwekkend hoog, als een castraat, kan zingen. Ook bij Playing Along worden onze zintuigen geprikkeld. Een mooi begin werkt zich op tot een voor Keane ongewone, instrumentale climax. Deze track wordt dan ook meteen gekatapulteerd tot het krachtigste lied van de cd. Zo blijkt nog maar eens: vernieuwing werkt.
‘Perfect Symmetry’ is een prettige plaat, maar bezorgt ons, globaal gezien, een te groot déjà-entendugevoel. Veel liedjes laten horen waarom Keane zo populair is, maar voor een derde album hadden we toch iets gewaagder verwacht. Misschien moeten de Britten maar eens overwegen om die koppigheid te laten varen. Al is het met die euro tegenwoordig ook niet alles...
Met veel liedjes is er op zich geen probleem. Je voelt dat er naarstig aan gewerkt is. Maar vermoedelijk heeft de band te vaak uit dezelfde inspiratiebronnen geput, waardoor veel melodieën sterk op elkaar lijken. De intro’s van de tracks twee, drie en vier zijn bijvoorbeeld zo gelijklopend dat je steeds weer het gevoel hebt dat een liedje per ongeluk twee keer op het album staat. Ook de pogingen met het gospelkoor, op titeltrack Perfect Symmetry, en de Franse zinnetjes die Tom Chaplin prevelt in Black Burning Heart zijn slechts twee wilde golven in een voor de rest zeer rustig kabbelende zee.
Minder clichématig zijn de teksten van de band. Dat Keane vlot met de pen kan omgaan, bewijst de band opnieuw op deze derde plaat. Diepzinnige poëzie zoals “Was I just a ghost passing through you, clinging to the wreckage, till I got the message?” en “So step into the vacuum, tear off your clothes and be born again” is dan ook alom tegenwoordig.
You Don’t See Me is een kalmer en minder vanzelfsprekend lied. Het is bijzonder broos omdat het net zo herkenbaar is. Iedereen heeft wel eens meegemaakt dat de persoon waar je zo naar opkijkt jou helemaal niet ziet staan. “In your hurry to grasp everything that you see, you don’t see me”. Die ontgoocheling wordt je levendig bezongen.
We spitsen onze oren nog eens wanneer Better Than This van start gaat. In dit lied laat Chaplin horen dat niet enkel Mika zo verbazingwekkend hoog, als een castraat, kan zingen. Ook bij Playing Along worden onze zintuigen geprikkeld. Een mooi begin werkt zich op tot een voor Keane ongewone, instrumentale climax. Deze track wordt dan ook meteen gekatapulteerd tot het krachtigste lied van de cd. Zo blijkt nog maar eens: vernieuwing werkt.
‘Perfect Symmetry’ is een prettige plaat, maar bezorgt ons, globaal gezien, een te groot déjà-entendugevoel. Veel liedjes laten horen waarom Keane zo populair is, maar voor een derde album hadden we toch iets gewaagder verwacht. Misschien moeten de Britten maar eens overwegen om die koppigheid te laten varen. Al is het met die euro tegenwoordig ook niet alles...