Juliette and The Licks - Four On The Floor

‘Four on the floor’ is het tweede album van Juliette And The Licks waarmee ze bevestiging zoeken bij het muzieklievende publiek.
De Juliette in kwestie is Juliette Lewis, bekend uit films als ‘What’s eating Gilbert Grape’ en ‘Natural Born Killers’. Het lijkt wel een zoveelste aflevering in de reeks 'Hollywoodacteur wordt sterartiest'.
Bij haar poging wordt ze ondersteund door The Licks, een 5- koppige band onder leiding van gitaristen Todd Morse en Kemble Walters.

Als verlopen gelopen indiaantje siert Juliette de cover van 'Four On The Floor'. Het straalt allemaal weinig rockgehalte uit en dat is toch wat we verwachten van deze plaat.
Als diezelfde Juliette ons dan toeschreeuwt bij aanvang van het eerste nummer wordt het al snel duidelijk: deze voormalige actrice is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Gelukkig kan ze wel iets beter toon houden dan de gemiddelde Sheba-smuller.
Voor de rest is Smash And Grab het zoveelste brouwsel van de filosofie dat rock enkel draait rond luid geschreeuw en gitaarmisbruik.

Dat deze dame veel energie heeft opgekropt om het nu met vol geweld naar ons toe te gooien blijkt duidelijk uit nummers als Hot Kiss en Death Of A Whore.

Purgatory Blues is een hoogtepunt van de cd. De gitaren spelen een mooie afwisselende compositie en Juliette gaat hier echt zingen in plaats van onze trommelvliezen te beschadigen met gegil.
Get up heeft een melodie die op meerdere vlakken tweedehands klinkt en is net als het grootste gedeelte van het album enorm herhalend en zeurend.
Een waardevolle vermelding voor Mindfull Of Daggers, zijnde een nummer dat op een Red Hot Chili Peppers-album zou thuishoren indien het ingezongen zou zijn door een stem met iets meer rockallure.
De songtitel Bullshit King doet pure rock’n’roll verwachten maar het nummer lijkt eerder thuis te horen op de soundtrack van een flauwe tienerkomedie.

Een half uur en 10 nummers later komen we tot de conclusie dat dit een rockalbum is zoals er duizenden bestaan. Goed als je zin hebt om eens goed te headbangen en vooral niet na te denken, maar als je sterke songteksten en ingenieuze composities zoekt dan ben je met dit album ver van je doel.