Joss Stone - Introducing Joss Stone
Virgin Records
Jan Vael — 8 november 2008
Het is ons wat met die Joss Stone. Tijdens haar puberjaren reeg ze reeds de ene hitnotering aan het andere succesvolle album, en toch brengt ze nu pas een plaat op de markt onder de veelzeggende titel ‘Introducing…’. Bovendien lijkt een bepaald type pers in haar thuisland de laatste tijd veeleer geïnteresseerd in de amoureuze avonturen van de begeerlijke Britse soulzangeres, dan in haar muzikale kwaliteiten.
Niet zo verwonderlijk natuurlijk, als je de binnenhoesfoto van deze cd eventjes bekijkt. Daarop zit onze tegenwoordig met vuurrode lokken getooide en inmiddels prille twintiger in een artistiek verantwoorde (mooie bodypaint!), maar toch wel aardig verstrengelde positie met haar nieuwe mentor, Raphael Saadiq (bekend van zijn knoppenwerk voor onder meer Jill Scott, Kelis, D’Angelo en The Roots). Saadiq speelde niet enkel bas, maar produceerde tevens het album, samen met Joss Stone zelf. Het resultaat is een rotcommerciële en bijgevolg niet over de hele lijn overtuigende plaat.
Het uptempo, melodieuze Girl They Won’t Believe It is alvast een goede opener. Ook het daaropvolgende, iets rustigere Headturner klinkt niet onaardig, maar duurt ons toch wat te lang. Het hoogtepunt van deze ‘Introducing Joss Stone’ kende u wellicht al van op de radio of televisie: de sterke single Tell Me ‘Bout It. Superieure soulpop met een dansbaar tintje, waarin overigens ook de backingvocals van Joi Gilliam, Keisha Jackson en Jermaine Paul uitstekend tot hun recht komen. Opvolger Tell Me What We’re Gonna Do Now, een duet met rapper Common, baadt dan weer in een laidback sfeertje. In het funky Put Your Hands On Me bekoorden ons vooral de ritmische drums en Joss’ behoorlijk straf uithalende zangpartijen.
De tweede plaathelft bevat merkelijk minder liedjes die blijven hangen, en dit ondanks de gastvocalen van Lauryn Hill op Music, een nummertje met een ontspannen groove. Het naar een dramatische climax toewerkende Arms Of My Baby kan er nog wel mee door, maar Bad Habit is niet meer dan een afleggertje. Songs als Proper Nice en Baby, Baby, Baby worden nog enigszins rechtgehouden door Stones zwoele zangcapriolen, maar daarmee is zowat alles gezegd. Behalve dan dat de zeemzoeterige, pathetische ballade What Were We Thinking een absolute draak is die volledig de mist in gaat. Helaas.