Joe Jackson - Rain

Als je niks meer te bewijzen hebt, maak je muziek voor jezelf. Dat daar bovendien een platenmaatschappij voor te vinden is en dat je fans die plaat nog kopen ook, is allemaal mooi meegenomen. Joe Jackson heeft zich bij het maken van ‘Rain’ ongetwijfeld geamuseerd. En doet de rest er eigenlijk wel toe?

Joe Jackson heeft zonder de minste twijfel in zijn carrière al enkele mooie tot erg mooie platen bij elkaar gespeeld. Het duo waarmee hij debuteerde (‘Look Sharp!’ en ‘I’m The Man’), het meesterlijke ‘Night And Day’ en iets later ook ‘Big World’ verdienen hun plaats in mijn en uw cd-kast. Zelfs in zijn tweede jeugd slaagde hij er met ‘4’ in om nog stevig uit te pakken. Daartegenover staat dan weer een heleboel experimenteel en vaak overbodig spul, zoals 'Heaven And Hell' en 'Night And Day II'.



Met 'Rain' keert Jackson terug naar de basis: piano, bas en drums. Daarin wordt hij, zoals al eerder, subliem bijgestaan door zijn doorgewinterde ritmesectie Graham Maby en Dave Houghton, die Jackson niet alleen hun instrumentale ervaring maar ook hun stem lenen. We vertellen u vast niets nieuws als we u zeggen dat voorbeelden van dergelijke opstellingen al lang niet meer nieuw zijn. Zijn ‘Night And Day’ zette zelfs een standaard op hoog niveau, waarbij geen gitaar te bespeuren viel. Combineer dat met zijn sarcastische, vaak zelfs wrange teksten en er gloort hoop aan de horizon. Hoop op een Jackson in bloedvorm.



De plaat begint beresterk met het catchy Invisible Man. Het deuntje laat je niet meer los. De spanning wordt opgebouwd om naadloos over te vloeien in het refrein dat je gegarandeerd de rest van de dag meezingt. Neem daarbij de achtergrondzang van beide hoger vernoemde vaste medewerkers en je weet dat Jackson het niet verleerd is.



Maar helaas begint de cd al met Too Tough, het volgende nummer nota bene, af te kalven. Plotseling lijkt alle inspiratie met de kleur van Jacksons haar verdwenen te zijn en is Invisible Man de spreekwoordelijke uitzondering op de regel, dat ene nog kleurrijke nekhaartje, bij wijze van spreken. Flauw en voorspelbaar zijn de adjectieven die opkomen als we dit aanhoren.



Hoewel de hoop nog oplaait met Citizen Sane, slaat Wasted Time die alras én professioneel de kop in, waarna het nooit meer goed komt met deze plaat. Solo (So Low) doet je wegdromen naar de tijd dat Real Men nog rillingen over je lijf deed lopen. Ook het vitriool in zijn teksten is duidelijk vergrijsd, want je zult lang zoeken naar de teksten waarmee Jackson zo pakkend zijn tijdsgeest wist vast te leggen.



Hoewel we zijn optreden vorig jaar in de Elisabethzaal best konden smaken, lijkt de tijd hem nu te hebben ingehaald. En dat is jammer. Heel jammer, want Jackson heeft het vast nog in zich. Alleen het eruit halen is duidelijk een probleem.