Jerboa - Rockit Fuel

Was u in 2002 thuis in de Belgische hip hop-scène, dan hebt u waarschijnlijk voor het eerst van Jerboa gehoord door Cuttin’ Stylus, een mixtape waarop hij samen met Desk zijn kunsten als beatmaker tentoonstelde. In de daaropvolgende jaren bracht hij enkele ep’s uit ('Eardrums' met Lefto, 'The Dudes Of Hazard' met Stino en solo de 'Au Cinema' Ep), maar het was pas in 2005 dat zijn eerste volwaardige album in de rekken lag. ‘Music for my Instruments’ was een lang album met uitgesponnen nummers waarop Jerboa zijn muzikale bagage uitpakte en waarop hij op zoek ging naar de grenzen van zijn muzikale kunnen. Het puilde uit van verschillende genres en stijlen: zonnige nummers waarin jazz, funk en hip hop versmolten werden, maar ook donkerdere en alternatieve elektronische rocksongs.

 

‘Rockit Fuel’ heet de opvolger van ‘Music for my Instruments’. Op het eerste gezicht een weinigzeggende titel, ware het niet dat het schijfje zich het beste laat beluisteren aan een snelheid van 120 km/u tijdens een donkere nacht op een slecht verlicht stuk autosnelweg. Jerboa heeft van zijn jongste plaat namelijk een donker, zwaarmoedig stuk muziek gemaakt, waarbij bombastische drums, elektronische bassen en snijdende gitaren de bovenhand voeren. Het lijkt of hij ervoor gekozen heeft om een eenvormig album te maken. De door jazz beïnvloedde downtempo-nummers hebben plaatsgemaakt voor zware elektronische rock.

 

Wel is op ‘Rockit Fuel’ te horen dat Jerboa een volwassen muzikant is geworden die het maximum uit zijn band kan halen en overduidelijk de lat hoog legt. Alle nummers zijn nauwkeurig opgebouwd uit ontelbare lagen en met oog voor detail blijft hij de luisteraar geboeid houden.

 

‘Rockit Fuel’ heeft zijn hoogtes en laagtes. De single Number 1 is een sterke song met zorgvuldig gekozen elektronische effecten op de gitaren en de basslijnen. De echo’s op de gitaarstabs tijdens het refrein resulteren in een deuntje dat dagenlang in uw hoofd kan blijven spoken. Ook Just Another Number is een sterke popsong. Vooral zangeres Trixie Whitley weet door haar zuivere stem te overtuigen. Opmerkelijk is Running North, waarop Alex Callier van Hooverphonic, die het album mee geproduceerd heeft, zijn zangdebuut maakt. De laagtes van het album zijn Last Breath, Heaven in Hell en Crowd Part 1, drie zwaarmoedige nummers waar meer had kunnen inzitten. Vooral de grauwe stemmen van Bassman en Gunter Nagels had Jerboa achterwege mogen laten. Het album sluit af met de erg goede elf minuten durende titeltrack, die door het gebruik van rhodes en harmonica een bluestintje anno 2007 meekreeg.

 

De kans is groot dat Jerboa met ‘Rockit Fuel’ afscheid neemt van de fans die hij aan zijn hip hop-verleden overhoudt. Dankzij zijn gedrevenheid en zijn samenwerking met goede professionele muzikanten is de kans echter groter dat hij met ‘Rockit Fuel’ een veel groter en ander publiek bereikt.