Jape - Ritual
V2
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Ja, Richie Egan was bijzonder onder de indruk toen bleek dat de gebroeders Dewaele, Junkie XL en Jack White zich fan verklaarden. Hij stak zijn tijd vooral in de band The Redneck Manifesto, vooraleer in 2003 de eerste plaat van Jape uit kwam. Een jaar later al kwam hij op de proppen met ‘The Monkeys In The Zoo Have More Fun Than Me’ waarop je Floating terugvindt, een nummer dat The Raconteurs een hele tijd in hun setlist hebben opgenomen. En nu is er dus ‘Ritual’ waarmee Egan de rest van Europa wil gaan veroveren.
Het hoge aandeel elektropop op ‘Ritual’ zal er wel voor zorgen dat het vaste land geïnteresseerd zal raken. Opener Christopher And Anthony werpt ons met zijn The Notwist en Lali Puna-achtige intro eerst op een verkeerd spoor. Het is de ballad die in het nummer verweven zit, die doet onthullen dat we met een Ier te maken hebben. Ook het liefkozende Nothing Lasts Forever neigt naar typisch Duitse slaapkamerelektronica. Enkel spijtig dat het nummer zich verbrandt aan gedateerde robotvocoders die waarschijnlijk ongelooflijk hip waren in de vorige eeuw, maar dezer dagen ouderwetser zijn dan vleeskleurig ondergoed.
De Ierse achtergrond van Jape klinkt nog sterker door in I Was A Man, waarin hij traditionele folk koppelt aan de elektropopsound van Zongamin. De catchy melodie wordt op een gegeven moment zelfs een beetje vergeten wanneer Jape zich voluit geeft in de samplers en de synths. Replays is vocaler en daardoor ook een mogelijke radiosingle. Vooral de groovy baslijn springt meteen in het oor. Bovendien moet je al een behoorlijk zure pruim zijn om hierop stil te kunnen zitten. De naam Hot Chip zweeft spontaan even door ons hoofd.
Die naam blijft zelfs nog even hangen wanneer we Graveyard, Streetwise en Apple In An Orchard horen, maar Phil Lynott, een song over de eveneens uit Dublin afkomstige Thin Lizzy frontman, en At The Heart Of All This Strangeness tonen dat Jape het ook gerust zonder hulp van machines kan. Dat levert twee mooie ingetogen songs op waarbij je met ingehouden adem de afloop afwacht. Er woont zowaar ook een heuse singer-songwriter in Richie Egan.
Er staan zeker mooie dingen op ‘Ritual’, maar wij hebben nooit het gevoel gehad dat ze ten volle werden benut. In Ierland wordt er gefluisterd over hun eigen Ierse Beck, maar daarvoor blijft het allemaal een beetje te braaf en missen we te vaak een stel stevige ballen in de plaat. Dat is spijtig, want je hoort dat hier veel meer in zit. Voor ons blijft het voorlopig een degelijk elektrofolkrockplaatje.