Janez Detd. - Killing me

Je kan zeggen wat je wil over Janez Detd, maar je moet wel toegeven dat ze de Belgische poppunk een gezicht hebben gegeven. Ze inspireerden dan ook heel wat bands om in hun voetsporen te treden.

Kleine bands worden groter en volwassener en met Janez Detd is dit niet anders. Zelf evolueerde de groep inmiddels van grappige gimmick (Beenies en Blockheads uit 98) naar de wat serieuzere en ook iets stevigere Janez Detd van nu. Ten opzichte van de voorganger 'Anti-Anthems' wou de band serieuzer uit de hoek komen.

Janez Detd is hier dan ook aardig in geslaagd. Geen plaats meer voor coverzijsprongetjes, geen vrolijk gedol. Het blijkt ook uit het fraaie en donkere artwork vol verwijzingen naar verdrinking en de onheilspellende titel. Zoals gebruikelijk bij veel bands uit de emo-hoek begint ook de plaat van Janez Detd met een instrumental. Een pompeuze intro waarin strijkers een zwaarmoedige piano ondersteunen. Daarna vallen de gitaren in en krijgen we dertien punkpopnummers voorgeschoteld. Van de vertrouwde poppy meezingers als Die For You en Deep tot meer emo-actige nummers.

Gebroken harten, het niet meer zien zitten, ontgoocheling, pijn, het is er allemaal. De nieuwe ingeslagen weg past Janez Detd als gegoten. De stempel die gitarist Lennart, die uit het hardcoremilieu komt, is duidelijk gezet zonder het hart van de groep te raken.

Het is allemaal leuk en aardig, maar het klinkt me soms iets te veilig en netjes, door de zeemzoete draai die de band aan de liedjes geeft. 'Killing me' is wel een plaat met internationale uitstraling en klasse en sluit steeds dichter aan bij zijn Amerikaanse voorbeelden. De band is dan wel gegroeid, maar echt opzien baren met deze plaat zullen ze waarschijnlijk niet doen.