I Was A Cub Scout - I Want You to Know There Is Always Hope
XL Recordings
Tom Weyn — 8 november 2008
Toen we ‘I Want to Know That There Is Always Hope’ in onze handen kregen geduwd, zaten we al lang niet meer te wachten op het zoveelste britpopgroepje. De laatste jaren kunnen we gerust spreken van een overkill. Opvallen is bijgevolg de boodschap. Dat doet I Was a Cub Scout met hun groepsnaam en door het feit dat ze met twee een heel volle sound weten neer te zetten. Toch maar een kans geven dus.
Toen Todd Marriott in 2006 op zijn eentje begon met I Was a Cub Scout, werd het hem al gauw duidelijk dat hij niet veel was zonder drummer. Zo vervoegde William Bowerman hem en sindsdien trad het duo al onnoemelijk veel op (onder andere als voorprogramma van ¡Forward Russia!). Dat gaf hen ongetwijfeld een voordeel bij het opnemen van hun debuutplaat. Opener Save Your Wishes grijpt onmiddellijk onze aandacht, klinkt ontzettend opwindend en aanstekelijk en doet rijkhalzend uitkijken naar de rest van de plaat.
In de volgende nummers, Echoes, Lucean en Pink Squares moeten we onvrijwillig denken aan Keane en Air Traffic. Voor alle duidelijkheid: dit is niet als een compliment bedoeld. Gelukkig horen we ook flarden Death Cab For Cutie en is elke song voorzien van een fameus scherp randje. De synths, die een prominente rol hebben in de muziek van I Was a Cub Scout, zorgen samen met de catchy ritmes en het stuwende slagwerk van Bowerman voor het toch wel unieke geluid van dit Engelse duo.
Na Pink Squares wordt jammer genoeg snel duidelijk dat alle songs eigenlijk hetzelfde klinken. Hoe goed ze soms ook in elkaar steken, het blijft niet werken gedurende de hele rit. Hoeveel oeh oeh oeh’s Marriott er ook tegenaan smijt, onze gedachten drijven tijdens bijvoorbeeld Part III of We Were Made to Love te gemakkelijk af om te kunnen overtuigen. De drumpartij in Our Smallest Adventures en het sublieme Recommendations trekken nog even onze aandacht maar het is wachten tot slot- en rustnummers P’s and Q’s en A Step too Far voor we opnieuw van een hoogtepunt kunnen spreken. Deze laatste nummers zijn even atypisch als opwindend. Zo eindigen we gelukkig op dezelfde manier als we gestart waren.