I Am Oak - Oasem
Snowstar Records
Mattias Devriendt — 2 september 2011
Net voor het doek over de zomer valt en het concertseizoen terug begint, blikken we nog even terug op het derde album van I Am Oak dat uitkwam aan het begin van deze zomer. Omdat we dit schijfje niet zomaar kunnen laten voorbijgaan. En omdat er op Hollands zeespiegelniveau mooie dingen gebeuren.
I Am Oak is het muzikale project van de Nederlander Thijs Kuijken. Met ‘Oasem’ (je spreekt het uit als “awesome”) ligt er dus een opvolger voor ‘On Clows’ in de rekken. Eentje waarop Kuijken een perfecte harmonie lijkt te hebben gevonden. De nummers klinken ingetogen zonder depressief te worden, rustig zonder in slaperigheid te vervallen, zacht met aan het eind een gedistortieerd randje en vooral spontaan.
Spontaan als je bedenkt dat er slechts een jaartje tussen ‘On Clows’ en ‘Oasem’ zit, waardoor we tegenwoordig van een snelle opvolger mogen spreken. Spontaan omdat de nummers heel natuurlijk en oprecht klinken. Kuijkens songs lijken vanuit de buik te zijn ontstaan waardoor ze als heel kleine verhaaltjes van nooit meer dan drie minuten in je oor druppelen. Zelfs zonder de subtiele arrangementen zouden ze nog steeds goed overeind blijven.
Kuijkens stemgeluid piept tijdens Distances zoals Jim James van My Morning Jacket uitademt op Dear God, het nummer dat hij met supergroep Monsters of Folk liet optekenen. In Elbows doet hij heel even denken aan Zach Condon van Beirut, maar evengoed leunt het rustige geluid aan bij Isbells zoals tijdens Island of bij de kopstem van Antony Hegarty in I.
De arrangementen mogen dan al eens fake klinken zoals de strijkers in laatstgenoemd nummer, maar over het algemeen heeft I Am Oak meestal de juiste ondersteuning voor de vocalen gevonden. Nu eens een orgeltje, dan weer subtiel slagwerk, wat cimbalen of een elektrische gitaar.
Waar ‘On Clows’ nog van folk doordrongen was, bestrijkt ‘Oasem’ - mede dankzij het overvloedige gebruik van synths - een breder spectrum. De band komt zelfs stevig uit de hoek tijdens Island II en dat voelt goed na tien zachte, dromerige songs. Het dromerige gevoel vinden we overigens ook terug op de hoes. Kuijkens lijkt er een Hollandse replica van het schilderij van Friedrichs Romantische meesterwerk ‘Wandelaar boven de nevelen'. De songtitels liegen er trouwens ook niet om: de natuur staat centraal op dit plaatje. Kuijkens vertoefde een tijd in Finland en het desolate en uitgestrekte gevoel trekt dan ook als een donkere sluier door het landschap van deze plaat.
Ja. Wij kunnen ons wel vinden in ‘Oasem’. Het is een intimistische en goed uitgebalanceerde plaat waarvan we er dit jaar nog maar weinig hoorden. Warm aanbevolen.