Cosmograf - When Age Has Done Its Duty
Festival Music
Christoph Lintermans — 29 september 2011
Steven Wilson balde het leven ooit samen op één minuut Bornlivedie, de opener van Porcupine Tree’s ‘Signify’ (1996). Robin Armstrong trekt er gelukkig een hele plaat voor uit. Hij is Cosmograf en beschrijft op ‘When Age Has Done Its Duty’ de beproevingen van het ouderdomsproces. Daarbij haalt hij herinneringen op aan zijn familieverleden. Een conceptalbum dat de stoutste verwachtingen overtreft.
Het voortreffelijke Into This World leidt de geboorte in. De compositie is gebaseerd op het start-en-stop-principe: hier kan Armstrong meteen demonstreren dat hij een neus heeft voor dramatische timing. Beter uitgebalanceerd vind je ze niet.
Bovendien is de man een getalenteerd zanger en gitarist. Luister maar eens naar de imposante gitaarfinale. Daarnaast zijn er ingetogener passages met een lijzige piano als leidmotief. Alles wordt bij elkaar gehouden door de intelligente drumpartijen van Bob Dalton (It Bites).
Bovendien is de man een getalenteerd zanger en gitarist. Luister maar eens naar de imposante gitaarfinale. Daarnaast zijn er ingetogener passages met een lijzige piano als leidmotief. Alles wordt bij elkaar gehouden door de intelligente drumpartijen van Bob Dalton (It Bites).
Blacksmith’s Hammer start als een folkballade, maar de gitaarlicks verraden de invloed van Pink Floyd. On Which We Stand is de antithese van de opbouw van Into This World. Uit de intro vloeien achteloos de klassieke en twelvestringgitaren (met Simon Rogers van Also Eden) en een ingetogen orgel. Gezien Armstrongs afkomst (Portsmouth bij de zee) rijmt de organische sound met de Platonische visie op het leven: panta rhei, alles stroomt. Het leven “is steeds weer vers water, dat u tegemoet stroomt" aldus de Griekse wijsgeer.
Bakelite Switch is steviger werk en opnieuw grote klasse. Luke Machin (The Tangent) speelt gitaarsolo’s op anabole steroïden, de opzwepende climax met countdown klinkt onweerstaanbaar. Armstrong zingt hier lyrisch over de bakelieten lichtschakelaar in de seventies. We zien Steven Wilson als het ware meeschrijven op de achtergrond.
Huw Lloyd-Jones (ex-Also Eden) klinkt ergens tussen Greg Lake en Steve Hogarth op Memory Lost, dat weldra openklapt als een bloem uit de tuin van Marillion. Met het titelnummer erbij heb je een hele tuil stijlbloempjes. Het vocale register van Steve Thorne en de spaarzame, instrumentale invulling doen denken aan het Hogarth-tijdperk. Het slotakkoord is epische gitaarmuziek.
Als de leeftijd zijn plichten heeft vervuld, valt het doek. White Light Awaits begint met een flatliner, tot de broeierige ritmiek en de mix van Lee Abraham (ex-Galahad) het album een onverwacht moderne richting uitsturen. Armstrong lijkt hier te suggereren dat de dood niet het einde is: “Arms outstretched to meet you / Your maker and your family.”
Ook Dog On The Clee – een knipoog naar het paradijs van zijn jeugd – moet vermijden dat het verhaal eindigt met de boodschap dat het leven uiteindelijk zinloos is.
Een kosmograaf beschrijft het leven in het heelal, hij is gefascineerd door de cyclus van leven en dood. Ondanks de omvang van het onderwerp heeft Armstrong zich nergens vergaloppeerd. Wie even de moeite doet, zal gefascineerd zijn door zijn lezing van het leven.
‘When Age Has Done Its Duty’ is al 's mans derde conceptalbum en kan zonder blozen naast ‘War And Peace & Other Short Stories’ staan, dat andere kleine meesterwerk van die andere debutant bij Festival Music, Sean Filkins. Opnieuw een schot in de roos voor het kleine, fijne label van David Robinson.
Als de leeftijd zijn plichten heeft vervuld, valt het doek. White Light Awaits begint met een flatliner, tot de broeierige ritmiek en de mix van Lee Abraham (ex-Galahad) het album een onverwacht moderne richting uitsturen. Armstrong lijkt hier te suggereren dat de dood niet het einde is: “Arms outstretched to meet you / Your maker and your family.”
Ook Dog On The Clee – een knipoog naar het paradijs van zijn jeugd – moet vermijden dat het verhaal eindigt met de boodschap dat het leven uiteindelijk zinloos is.
Een kosmograaf beschrijft het leven in het heelal, hij is gefascineerd door de cyclus van leven en dood. Ondanks de omvang van het onderwerp heeft Armstrong zich nergens vergaloppeerd. Wie even de moeite doet, zal gefascineerd zijn door zijn lezing van het leven.
‘When Age Has Done Its Duty’ is al 's mans derde conceptalbum en kan zonder blozen naast ‘War And Peace & Other Short Stories’ staan, dat andere kleine meesterwerk van die andere debutant bij Festival Music, Sean Filkins. Opnieuw een schot in de roos voor het kleine, fijne label van David Robinson.