Hotel Persona - In The Clouds
Edel Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Stefan Olsdal ken je misschien al als basgitarist en backingvocalist van Placebo. Samen met goede vriend David Amen zorgde hij voor heel wat ambiance binnen de vriendenkring met hun project Hotel Persona. Wat bedoeld was om enkele barbecues van intimi op te luisteren, mondt nu uit in het debuutalbum ‘In The Clouds’. Gitaren mixen met een stevige beat en zorgen voor volle dansvloeren, dat is wat zij voor ogen hebben.
Die gitaar komt ons al meteen tegemoet in Apocalypse. Wat begint met een dreigende riff en verder opbouwt aan de hand van dito vocals, verzandt in een platte beat, een joligheid waarmee Hanson nog eens een hit zou kunnen scoren en puberachtige lyrics. Er wordt wat elektronica gebruikt om het geheel wat te peperen, maar dat heeft helaas niet de minste invloed. Ook de tweede “hit” waarmee ze privéparty’s op stang joegen, Fight For Love, neemt een goede aanloop met een donkere en catchy melodie, maar ook hier wordt het feest bedorven door een platvloersheid die ons haar rechtop doet staan. De baslijn is zo mak als een lammetje, de tekst werd – hopelijk - geschreven door een vijftienjarige en de gelukzaligheid die het nummer ons krampachtig probeert op te dringen klinkt zo fake als een koebel uit een Oostenrijkse toeristenshop.
En nee, het ergste hebben we je nog niet verteld. The Sea wordt gedurende de eerste minuut beïnvloed door Brian Eno en Nitin Sawhney om dan op miraculeuze wijze als flamenconummer te transformeren. Wij zien zelfs The Gipsy Kings beschaamd toekijken. De bijdrage van Olsdal blijft beperkt tot wat geneuzel tussen de Spaanse gezangen van Javier Solo. De boodschap mag trouwens duidelijk zijn: “leave the sea alone”. Zelfs met onze geitenwollensokken aan lukt het niet om hier ook maar een noot van te kunnen houden. Placebo-leadzanger Brian Molko wordt in Modern Kids opgevoerd. Volgens ons moet zelfs hij bedenkelijk gekeken hebben toen ze hem de uiteindelijke versie van dit opgefokt feelgood-onding lieten horen. Het gaat werkelijk nergens naar, maar eindigt gelukkig wel na drie minuten.
Nog meer bekend volk op ‘In The Clouds’. Op Touch Me komen Stefan en David met het verloren gewaande 80’s sekssymbool Samantha Fox op de proppen, die haar eigen allereerste hit Touch Me mag coveren. Voorzien van strijkers, vocoders en een slome beat levert Hotel Persona nog een vrij geslaagde en moderne versie van deze eurotrashklassieker. In Cada Dia bezingt de Spaanse acteur en zanger Miguel Bosé de liefde. Verwacht niet teveel diepgang want het hele gedoe eindigt in een soort hersenloze Eurosongpotpourri. En wij hebben absoluut niets tegen Spaans, maar als je denkt daardoor je muziek een zuiders tintje te geven, dan kan je er beter mee naar de zonnebank.
Dit is het soort “dance” waar Moby en Junkie XL voor tekenden, alleen weten zij er nog in te slagen er een beetje kwaliteit aan toe te voegen. Producer Fabien Waltmann werkte eerder al voor en samen met Madonna, U2 en No Doubt, maar dat is dus geen garantie voor kwaliteit. Elk nummer op ‘In The Clouds’ wil ons doen geloven dat we de tijd van ons leven hebben en bij een aantal pubers zal dat nog wel lukken, maar in dit soort ongein trappen wij al lang niet meer. Voer voor ons grof huisvuil.