Hot Club De Paris - Live At Dead Lake
Moshi Moshi
Jelle Peersman — 10 januari 2009
Hot Club de Paris. Behalve een verschrikkelijke groepsnaam heeft deze band tevens een nieuw album. ‘Live at Dead Lake’ heet het beestje, nummer twee voor de heren uit Liverpool. Niet echt een gevestigde waarde dus, maar hoe kan het mislopen in een tijd waar Engelse indierockgroepen zo aanbeden worden?
En ja, ze passen wel degelijk in het kliekje van Arctic Monkeys en konsoorten. Het Engelse accent is prominent aanwezig in de zang, in dit geval een lompe scousertongval. Nerveuze, upbeat tempo’s en melodieën, en titels die amper op ons scherm passen: ze zijn er allemaal. Maar goed, laten we niet overdrijven met het etiketten kleven.
Hot Club de Paris beweert beïnvloed te zijn door math rock. Dat is geen leugen. Dit houdt vooral in dat de tempo’s en ritmes hier en daar complexer en ongewoner zijn dan in de gemiddelde indieband. Het vereist ook vaardiger en technischer instrumentenwerk. Daar slaagt de driekoppige band bewonderenswaardig goed in.
Het instrumentale The Friendship Song is een staaltje van hun kunnen waar bassist en gitarist hun taptruukjes tentoonstellen. Twee nummers later gaan ze opnieuw de instrumentale tour op. En waarachtig, Hot Club de Paris zijn op hun best zonder zang.
Het instrumentale The Friendship Song is een staaltje van hun kunnen waar bassist en gitarist hun taptruukjes tentoonstellen. Twee nummers later gaan ze opnieuw de instrumentale tour op. En waarachtig, Hot Club de Paris zijn op hun best zonder zang.
Het is hit en miss met de zangmelodieën op ‘Live at Dead Lake’, en die zijn toch redelijk essentieel in dit genre. Soms lijken de lyrics ongeïnspireerd op de muziek gedumpt. Een indieband kan niet enkel steunen op het instrumentale, ook al blinkt men daarin uit. De poging tot ballade die The Dice Just Wasn’t Loaded From the Start heet, was, bijvoorbeeld, potentieel een hele goeie geweest, maar het gezang in de strofe klinkt even emotioneel als een strijkijzer.
Gelukkig werkt het vocaal af en toe wél en in combinatie met de geïnspireerde en bij tijd en wijle toch wel originele muziek wordt ‘Live at Dead Lake’ nog net interessant genoeg om eens te beluisteren, maar verwacht ook niet veel meer dan dat, tenzij u natuurlijk ontzettend houdt van Engelse indierock met een hoog spastisch gehalte.