Daniel Martin Moore - Stray Age
Sub Pop Records
Dimitri Muylaert — 10 januari 2009
En de prijs voor het mooiste artwork van dit jaar gaat naar... 'Stray Age' van Daniel Martin Moore! Zo klassevol zagen we ze nog maar zelden. Sober, subtiel en, ja, zelfs ontroerend. En zo is ook de muziek die op het blauwe schijfje staat.
Ze lijken dezer dagen als paddestoelen uit de grond te schieten: gevoelige singer-songwriters die met hun debuutplaat de toon willen zetten voor een carrière in de voetsporen van hun illustere voorgangers. En allemaal lijken ze ons op de ene of de andere manier te kunnen beroeren. Het lijkt alsof ieder van hen een boodschap heeft die ook ons aanbelangt. Ook Daniel Martin Moore slaagt er op die manier in om ons in te pakken.
Dat de akoestische gitaar hier het hoofdinstrument is, zal u wellicht niet verbazen. In de titeltrack van deze plaat horen we zelfs geen ander geluid dan een stem en die bewuste zes snaren. Een stem die zacht een tijdperk op de dool bezingt. Gewoonweg prachtig.
Maar het blijft niet bij dit schaarse instrumentarium. Al snel kleuren piano, contrabas en mandoline de kamer. That'll Be The Plan kabbelt lekker voort op een licht swingende ritmesectie. Dat neemt echter niet weg dat de melancholische ondertoon aanwezig blijft.
Maar het blijft niet bij dit schaarse instrumentarium. Al snel kleuren piano, contrabas en mandoline de kamer. That'll Be The Plan kabbelt lekker voort op een licht swingende ritmesectie. Dat neemt echter niet weg dat de melancholische ondertoon aanwezig blijft.
Met In These Hearts komt weerom een naakt nummer voorbij. Zachtjes schudt Moore het stof van z'n jas. Het is november, en we zullen het geweten hebben. Het wordt weer donker en we worden weemoedig. De soundtrack voor die dagen ligt voor ons.
Dat wordt ons des te duidelijker gemaakt door Who Knows Where The Time Goes, een cover van een Sandy Denny-nummer. Vogels die wegtrekken en trieste, verlaten stranden. Deze cover staat als een huis tussen de andere uitstekende nummers, al doet niemand het beter dan Denny zelf, uiteraard.
Dat wordt ons des te duidelijker gemaakt door Who Knows Where The Time Goes, een cover van een Sandy Denny-nummer. Vogels die wegtrekken en trieste, verlaten stranden. Deze cover staat als een huis tussen de andere uitstekende nummers, al doet niemand het beter dan Denny zelf, uiteraard.
In By Dream ruilt Moore de gitaar even in voor dat andere songwritersinstrument, de piano. Zacht bijgestaan door Franse hoorn, euphonium en trombone vormt dit nummer een van de hoogtepunten op 'Stray Age'. “I will go by dream to you”. De droom als voertuig naar een onbereikbare liefde, we zitten met tranen in de ogen te luisteren.
Daniel Martin Moore kan in elf kleine kunstwerkjes een sfeer scheppen die nog lang blijft nazinderen. Muziek over verlangen, mooi bijgestaan door de tekening van een vastgeketende vogel die tevergeefs probeert op te vliegen. Moore heeft met 'Stray Age' de ultieme novemberplaat gemaakt. En wat ons betreft meteen ook een van de beste platen van het jaar.