Gnod - Chronicles Of Gnowt (Vol 2)

Het collectief Gnod, actief sinds 2006 en afkomstig uit Salford in de buurt van Manchester, brengt heel veel platen uit, meestal meerdere per jaar. Waarschijnlijk kennen alleen rabiate fans het volledige oeuvre van de in bezetting regelmatig wijzigende duiventil die Gnod is. Zelf pikten we er in het verleden hier en daar eentje uit. Soms beviel het, soms niet of minder.

We hoorden dat deel twee in de 'Chronicles Of Gnowt'-serie zeker één nummer zou bevatten dat helemaal ons ding zou zijn, dus dat gingen we gezwind eens uitvogelen. 'Vol. 2' komt uit dezelfde sessie als deel 1 en het nog uit te komen deel 3. Zes dagen in de Hellfire studio in Dublin was voor Gnod voldoende om drie albums vol te spelen. Een deel werd dan nog ter plekke verzonnen, maar dat verwondert ons niet van een band wiens muziek alle kanten op kan, en waar de creativiteit steevast hoogtij viert. Het grootste deel echter evolueerde de laatste twee jaar tijdens hun vele concerten, zodat de nummers al vaste vorm hadden alvorens ze met producer Spud Murphy de studio in kropen.

Luisteren dus naar dit volume. Het vorige hebben we gemist in de grote overdaad aan releases die elke week onze mailbox overspoelen, al zullen we als we even tijd vinden toch eens retrospectief nagaan ofs er een parel als Strangled valt te bespeuren. Dat is wat ons betreft het sleutelnummer van 'Chronicles of Gnowt (Vol 2)', en dat was ook het stuk dat ons werd aangeraden en ons overtuigde om deze plaat eens te luisteren.

Net als op veel albums van Gnod staat er een stuk op dat het kwartier benadert, en dat is deze keer dus Strangled. Dat is net zo trippy als het beste van grande dame Lydia Lunch, ten tijde van The Agony Is The Ecstasy, bijvoorbeeld. We dachten zowaar dat ze als gast kwam opdraven bij Gnod, we zien haar er zeker toe in staat, maar het blijkt de uit Manchester afkomstige dichteres Lauren McLean te zijn. Ze offreert in elk geval een schitterende bijdrage als legende uit Manchester, toch volgens de leden van Gnod.

Gelukkig voor ons zijn ook de andere vier nummers op deze plaat helemaal ons ding. Behoorlijk minimalistisch en repetitieve krautrockachtige nummers, met veel invloeden van zowel Melvins als The Ex. Wat heeft een mens meer nodig? Dat logge, trage, experimentele gegoten in mooi afgewerkte nummers, zodat zelfs de zang niet op onze zenuwen werkt, faut le faire. Voor zover we ons vorige platen herinneren, is dit ongetwijfeld een van de Gnod-platen die ons het best bevalt, en misschien zelfs langer dan een maand zal bij blijven. Dat geheugen, nietwaar?