Flatcat - So this is when we grow up

De mannen van Flatcat zijn aan hun tweede full cd toe. na ?Better luck next time? (2002) en de splitcd met Five Days Off (2003), een verfrissing in het Flatcatrepertoire die zeker het vermelden ?n aanschaffen waard is.

?So this is when we grow up? werd onlangs aan het publiek voorgesteld met een nog vettere releaseshow dan de vorige.

Zijn ze dan echt volwassen geworden? Dat kunnen we beantwoorden met een volmondige "ja"! De nummers ademen nog altijd de jeugdigheid en feelgood-factor uit die we zo gewoon zijn van FC, maar je hoort toch een duidelijke muzikale evolutie. Een zekere maturiteit die er vroeger nog niet was.

Productiegewijs is dit album ook een grote stap voorwaarts. Er is meer geld tegenaan gesmeten en dit laat zich merken in het uiteindelijke resultaat, wat niet altijd even evident is in dit genre. Flatcat komt deze keer naar voor met een plaat waar ??n voor ??n volwaardige nummers opstaan. Geen opvullers, alleen earringers. Het wachten op de plaat was lang maar loont uiteindelijk toch de moeite.



De Clouseau-fans onder ons zullen misschien de namen van Vincent Pierins en Yannic Fonderie opmerken in het cd-boekje, respectievelijk de bassist en synth-programmeur van de broertjes Wauters. Vooral de synths zorgen voor een opmerkelijke doch zeker niet ongewenste bijdrage op dit album.



Deze vernieuwing krijg je al direct naar de oren geslingerd in de intro. Gedragen door strijkers zweef je naar het eigenlijke begin. Part of me opent met een catchy gitaarriff om op het einde naar een apotheose toe te werken, een hommage aan de geliefden die deze wereld geruild hebben voor een andere. My heart is bullet proof slaat je recht in het gezicht als een berenklauw om je dan niet meer los te laten, ongetwijfeld ??n van de beste nummers van deze plaat.



Een andere aanrader is het meer poppy So this is when I grow up waar je voor het eerst een cleane gitaar hoort op een FC album. Het energieke My lionheart beats on met een duidelijke "don?t f*** with me"- boodschap en het nummer met de piano-intro, Let go, dat mooi uitmondt in een ware meezinger van formaat zijn ook het vermelden waard. De oplettenden zullen gedurende het hele album de backing vocals van Sean ?Nailpin? D?hondt herkennen.



Als toemaatje staat op deze (toch iets t? roze) cd ook de vooraf uitgebrachte single Rockstar Fantasy (break it) die hoge toppen scheerde in de Afrekening in 2005. Wie Flatcat toen een te hoge braafheidsfactor verweet, kan deze beweringen terug opbergen na het beluisteren van hun nieuwste album.