Film School - Film School

De laatste jaren verzuipen we in de meute nieuwe bands die teren op de sound van de late jaren tachtig. "Leve de eighties" brult dan ook zowat iedere hippe teenager die dweept met bands als Bloc Party, Editors en Interpol. Of hij dit ook zal doen bij Film School is nog maar de vraag.

In tegenstelling tot de vele hypes die de wereld worden ingekatapulteerd door typische Engelstalige vakbladen of het internet, is dit geen album voor snelle happers. Daar waar de gehypete bands klinken als een hapklare brok eighties-nostalgie en hun helden soms schaamteloos imiteren, moet je bij Film School wat meer moeite doen om het te apprecieren.



Bij een eerste beluistering klinkt het album als een doordeweeks afkooksel van wat Interpol met verve beter heeft gedaan en belandt het al snel in de kast. Maar toch. Bij ongeveer de tiende luisterbeurt gaan we opeens vlijtig meeknikken en bezorgt de ijzige stem van Krayg Burton ons kippenvel. De meeste nummers bevatten een baslijn die alleen Joy Division had kunnen verzinnen, een cool riffje en een hele rits elektronische tierlantijntjes. Alsof dit nog niet genoeg is, moet elk nummer ook kunnen openbreken, met soms een hele hoop "distortion" er bovenop.



Zo is er het scherpe Breet waarbij we na een tijdje zelfs de neiging hebben om de tekst mee te schreeuwen. Bij He's a DeepDeep Lake denken we bij de intro zelfs heel even aan Coldplay maar dan met een snelheid maal tien. De vergelijking met Coldplay gaat maar heel even op, want bijna elk nummer heeft een eigen typische sound. We sluiten onze ogen en wanen ons op een verlaten eiland midden in een woeste storm. Erg happy worden we er niet van maar de goose bumps blijven wel erg aanwezig.



Bij het hoogtepunt 11:11 wordt het album zelfs dansbaar. Simpel concept: combineer strakke drums met het repetitief spelen van een simpel riffje en laat het helemaal tot op het bot inwerken. Saai? Think again, want na dit nummer wil je tegelijk dansen, shaken en depressief zijn. Over de andere nummers kunnen we kort zijn: meer van datzelfde gevarieerde eighties-gevoel met die eigen Film School touch.



Geniaal of niet. We zijn er nog niet uit. Echte minpunten vonden we na de talloze luistersessies niet terug maar het blijft een feit dat ze het warm water niet hebben uitgevonden. Toch hebben ze een eigen sound gevonden in hun recyclagetocht doorheen de eighties. Voor wie echter houdt van instant-meeknik-muziek en shuffle iPods met duizenden nummers: vergeet het! Te moeilijk. Elke andere muziekliefhebber is welkom.