Fear Factory - Transgression
Roadrunner Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Fear Factory doet het nu al zo lang op dezelfde manier, wordt het niet eens tijd om het roer om te gooien zou je je dan gaan afvragen. Een succesformule hoef je natuurlijk niet te veranderen zeggen anderen. Met hun zesde studioalbum doet Fear Factory beide. Hou u vast aan de takken van de bomen, want 'the machine' is terug!
"Geen intro nodig, meteen beuken" moeten ze gedacht hebben bij Fear Factory. Het album kent dan ook een geweldige start. Vooral Transgression toont Fear Factory van hun beste kant met een van hun beste riffs in jaren, met dank aan onze landgenoot Christian Olde Wolbers. Maar dat is niet alles wat de eerste drie nummers zo sterk maakt. Opnieuw vervullen de stembanden van Burton C. Bell dé dragende rol. Magnifiek wat hij weeral uit zijn orale holte duwt. Loodzwaar en melodisch, het lijken twee uitersten maar Burton koppelt ze met sprekend gemak aan elkaar.
De boel blijft dan nog even doordrammen totdat Echo Of My Scream wordt ingezet. Dan gooit het anders zo loeiharde kwartet het roer helemaal om en verandert hun hele sound in een veel rustigere en tragere variant. Vergelijk het met de tragere nummers van Rammstein: zeer pure vocals met een dragende rol voor de keyboards gevolgd door een climax waarna de gitaren de toetsen naar de achtergrond dringen. Voor ons een geslaagde variatie zolang hun typische sound maar voorrang blijft krijgen op hun albums. Doch, het experiment loopt uit de hand bij het nummer Supernova. Enkel de vocals blijven steevast subliem, terwijl de rest door het ijs zakt. Iets te warm misschien zo’n supernova!
Onmiddellijk daarna herpakken ze zich weliswaar "in style". New Promise is zonder twijfel het beste nummer op het album. Ook weer een iets rustiger begin, maar wat volgt is weer zo’n bulderende riff in combinatie met het betere triggerwerk van drummer Raymond Herrera. Uiteraard schittert het smoelwerk van Burton ook hier weer als een goudklompje in de zon. Dan, na nog twee covers van U2 (I Will Follow) en Killing Joke (Millennium), sluit de single Moment Of Impact het album op gepaste wijze af.
Ook nog het vermelden waard is de limited edition van het album. Als je die in handen kan krijgen, vind je nog een bonus dvd met daarop onder andere een documentaire met beelden van tijdens hun verblijf in de studio en drie nummers van het album die live gebracht worden vanuit diezelfde studio. Toch wel de moeite waard, maar verwacht geen hilarische toestanden of spektakel.
