Dream Theater - A Dramatic Turn Of Events
Roadrunner Records
Christoph Lintermans — 14 september 2011
Ongetwijfeld zijn er mensen die slechts één progplaat kopen om de twee jaar. Een nieuwe Dream Theater laat je als rechtgeaarde rockfan nu eenmaal niet in de rekken liggen. ‘A Dramatic Turn Of Events’ (doelt men hier op het turbulente vertrek van Mike Portnoy?) is bovendien niet de wanhoopspoging van een moegestreden band.
Opener On The Backs Of Angels maakt meteen twee zaken duidelijk. Eén: na een intense auditieronde (met kleppers als Marco Minnemann) werd in Mike Mangini een waardige opvolger voor Portnoy gevonden. En twee: toetsenist Jordan Rudess krijgt meer ruimte voor zijn opvallende bijdragen.
Build Me Up, Break Me Down klinkt iets teveel als oude, vertrouwde DT op techniek en routine, maar met Lost Not Forgotten heeft de muze de band volop in haar greep. De gitaar- en drumpartijen zijn weer ontzettend inventief. Hier hoor je opnieuw het strafste rockorkestje ter wereld.
Weinig bands weten een ballad te schrijven zonder in clichés te vervallen. This Is The Life en Far From Heaven balanceren geniaal op de grens tussen schaamteloze smartlap en nuchter realisme. Met Bridges In The Sky keren de zware riffs opnieuw naar het voorplan, maar LaBrie’s zang en de refreinen zorgen voor voldoende melodieus tegengewicht. Na zeven minuten volgt een instrumentale excursie met opvallende, oosterse motieven.
Outcry schuift de hypergetalenteerde solisten – ja, iedereen komt aan de beurt – naar voren, alsof men aan deze uitgesponnen instrumentale jam eventjes een kop en een staart heeft gebonden. "Musician’s music" waar je alleen maar met volle teugen van kunt genieten. In het erg gevarieerde Breaking All Illusions schakelt men over en weer tussen stomende symfo en ingetogener passages. Een klassieker-in-spe.
Hoe eindig je een album als het vorige magistraal afsloot met het van bloedstollend drama hoogzwangere The Count Of Tuscany? Je probeert het zeker niet te evenaren maar zoekt de tegenpool op: Beneath The Surface is een semi-akoestisch kleinood dat een groep laat horen, die zich niet meer zo nodig hoeft te bewijzen. Quod non?
Van elke nieuwe DT-plaat verwacht je het summum inzake musiceerkunst. Maar tegelijk is er bij het publiek gewenning opgetreden. Een album dreigt al een mislukking genoemd te worden als je niet van je sokken geblazen wordt. Maar met ‘A Dramatic Turn Of Events’ is helemaal niks mis. De band heeft het vertrek van Portnoy overleefd. De fans kunnen gerust zijn.