Dr. John - The City That Care Forgot

Toen orkaan Katrina New Orleans goeddeels van de kaart spoelde, hebben wij snel een peerdepaternoster gelezen voor Dr. John. Hij is net zo verbonden met New Orleans als pakweg Lou Reed met New York of Walter De Buck met Gent. Maar zelfs bij de ergste overstromingen drijft talent altijd boven, ook al betreft het 120 kilo pianist. De dokter schreef zichzelf een plaatje vol stevige songs voor om de ellende te helpen verwerken en de regering er muzikaal van langs te geven.

• Dr. John ofte The Night Tripper - bij de burgerlijke stand bekend als Mac Rebbenack - is al een halve eeuw verweven met New Orleans (spreek uit: N'Awlins). De stad is al heel lang een dampende smeltkroes van muzikale en gastronomische culturen en religies, en Dr. John weet dit erg goed te vatten in zijn muziek, die doordrongen is van boogie-woogie, blues, funk, jazz en voodoo. Dat wij zijn laatste plaatjes niet altijd even interessant vonden en zijn recentste optredens ons toch wat te vrijblijvend leken, bedekken wij nu even met de mantel der liefde.
  
  
  
  Want zie, daar is 'The City That Care Forgot'. De vlag dekt volledig de lading. Dr. John maakt zich kwaad over de achteloosheid waarmee de regering de slachtoffers aan hun lot overlaat. Hij doet zelf zijn duit in het zakje (kort na de orkaan bracht hij 'Sippiana Hericane' uit, waarvan de opbrengsten naar slachtoffers en wederopbouw gaan) maar op de overheid of op 's mensen goedertieren moet er niet gerekend worden.
  
  
  
  Tot zover de achtergrond, maar hoe klínkt deze plaat nu? Al van bij de eerste noot: verbazend funky en uptempo. Dit is geen standaardprotestplaat met gevloek of gebrul, jankende gitaren of tranentrekkende ballads, maar een muzikale ode aan de New Orleansklanken die Dr. John al zovele jaren in zich meedraagt. Zijn erg funky band The Lower 911 laat zich van zijn swingendste kant horen, en de koperblazers klinken nu eens slepend, dan weer stampend en stotend, of desgewenst als een zotte fanfare. Het meest verbaast echter Eric Clapton, die op een paar nummers gitaar komt spelen, en vooral op Stripped Away even uitblinkt. Het is van White Room (1969!) geleden dat een Claptonsolo wat ons betreft lànger had mogen duren.
  
  
  
  De teksten zijn bitter en puntig, maar vooral hoopgevend en tijdloos. Sleutelnummer is We Gettin' There, waarvan we eigenlijk de hele tekst zouden willen citeren - frustratie, woede, verdriet, trots en schaamte, alles vervat in drie strofes. De regering krijgt er duchtig van langs, en dat is een constante op de plaat. De single Time For a Change laat niet veel aan de verbeelding over, en waarover Promises, Promises gaat, laat zich ook gemakkelijk raden. Dream Warrior is daarentegen veel minder rechtlijnig en simpel, en zo betrappen we onszelf erop dat we het tekstboekje ondertussen al de vijfde keer doorlezen.
  
  
  
  Dr. John is erin geslaagd een tijdloze plaat bijeen te schrijven, en toch man en paard te noemen in zijn teksten. De muziek is niet echt verrassend maar wel erg stevig, donker en funky. Iemand die nog nooit van Dr. John gehoord heeft zou wel eens diep onder de indruk kunnen zijn van hoe funky deze pensioengerechtigde nachtuil is. Jammer dat de wereld zich inderdaad erg weinig aantrekt van de ellende in New Orleans, en het valt te vrezen dat deze plaat daar weinig verandering in zal brengen. "Hell is right here on this great big Earth" zingt de dokter, en hij heeft wel een beetje gelijk.