Down - Over the Under

Met een line-up als die van Down verwacht je niets anders dan (muzikaal) vuurwerk. En dat is ook wat je krijgt, dit is southern metal van de bovenste plank. Nummers zwaar gedrenkt in jaren ‘70 Sabbath met een serieuze scheut Lynyrd Skynyrd. In de emotionele vocals van Anselmo hoor je duidelijk de sporen die de gebeurtenissen van de afgelopen jaren hebben achtergelaten (de split van Pantera, de dood van gitaarheld Dimebag Darryl, Anselmo’s strijd met harddrugs en de verwoesting van zijn geliefde New Orleans). De zang vormt de perfecte aanvulling voor de heavy, smerige en swampy riffs van Pepper Keenan en Kirk Windstein.

 

Wanneer we deze nieuwe Down in onze cd-speler steken, beseffen we meteen dat we kinderlijk gelukkig zijn omdat de groep een nieuwe plaat gemaakt heeft - één die bovendien ook nog eens veelbelovend begint. Na een korte aanloop imponeert opener Three Suns and One Star namelijk meteen. N.O.D. is een heerlijke song die ons doet denken aan Thin Lizzy en Black Sabbath – maar dan wel met tien adrenalinespuiten in hun kont. On March the Saints is naar onze bescheiden mening het beste nummer van het album. Wat een heerlijke song met erg intense vocals van Anselmo.  Never Try is softer – wees gerust, geen ballad – en zou niet misstaan hebben op een Alice-In-Chains-album. Een ander hoogtepunt is Beneath the Tides, een slepende song met een heersend coole slidesolo. Als je je ogen sluit, waan je je in het midden van een donker, mistig moeras waar talloze krokodillen en sidderalen op de loer liggen. 

 

Het bijna instrumentale His Majesty the Desert is een rustig en sfeervol intermezzo. Het doet ons een klein beetje denken aan Planet Caravan van Sabbath (een nummer dat Pantera trouwens ooit nog coverde). De overgang naar het heavy Pillamyd bezorgt ons kippenvel. Waarom zijn er niet meer bands die werk maken van geweldige overgangen? Nothing In Return (Walk Away) is een laatste hoogtepunt. Het kan niet anders dan dat de fundamenten van deze song ontstaan zijn tijdens een in sigarettendamp gehulde en in whiskey gedrenkte oefensessie met Pepper Keenan als dirigent.

 

‘Over the Under’ is voor ons tot nu toe een van de metal-cd’s van dit jaar. Het heeft ons wel meerdere luisterbeurten gevergd om dat te achterhalen. 2007 is nog niet om, maar je moet al van erg goede huizen zijn om dit album uit onze top 10 te knikkeren. Heerlijke plaat die een verplichte aanschaf zou moeten zijn voor iedereen die heavy muziek een warm hart toedraagt. Hopelijk moeten we deze keer geen vijf jaar wachten op een nieuw album. Het wordt hoog tijd dat Down op een Belgisch podium staat!