Depeche Mode - Playing the angel

Depeche Mode is terug. En hoe! Met deze Playing the angel hebben de drie heren weer een topplaat afgeleverd. Het hunkeren naar een opvolger is hierbij ingezet.

Met de schitterendste intro van de voorbije tien jaar zet Depeche Mode deze nieuwe plaat in. Wat een schot in de inktzwarte roos! Reeds vanaf A Pain That Im Used To (met dus de schitterendste intro van de voorbij tien jaar) zitten we sito presto in de wondere en duistere wereld van Depeche Mode.

De opvolger van het in 2001 uitgebrachte 'Exciter is nu al geslaagd, en dat terwijl nummer twee nauwelijks een tiental seconden is ingezet: John The Revelator, een wel zeer potentile hit voor de drie heren. We durven zelfs dit nummer een meezinger te noemen, een nummer dat massas zal meekrijgen.



Zoals ondertussen ook u wel weet staan op deze plaat enkele nummers geschreven door Dave Gahan himself. Suffer Well doet ons voor de eerste maal kennismaken met s mans talenten en we moeten eerlijk zijn: het klinkt wel naar iets, maar naar wat vragen wij ons echter nog steeds af. De andere twee van zijn hand, I Want It All en Nothings Impossible die een paar nummers verder staan, doen ons gelukkig inzien dat Gahans solo-uitspattingen op Paper Monsters blijkbaar wel iets essentieels opbrachten. Om de uitwisseling dan rond te maken, neemt Martin Gore in Macrovision dan de zang voor zijn rekening.



Dat ze nog steeds meesters zijn in aparte geluiden en sferen voortbrengen wordt duidelijk gemaakt in Nothings Impossible en het zelfs naar Modes normen zeer donkere Introspective.



Precious is d juiste keuze geweest om als eerste op ons los te laten, The Sinner In Me de bloedgeilste song die wij de laatste tijd gehoord hebben en met The darkest star staat Depeche Mode zelfs in voor n van de beste laatste nummer op het album van het voorbije decennium.



Andy Fletcher, Martin Gore en Dave Gahan zijn duidelijk in topvorm en hebben met Playing The Angel een van hun beste albums afgeleverd. De Depeche Mode-fan moet niet bang zijn voor de eventuele teleurstelling waar sommige Coldplay-fans dezer dagen onder te lijden hebben. Depeche Mode is duister, zwarte eyeliner, droeve blik, miezerig weer en vallende bladeren gebleven. Of zoals de ondertitel van de cd het zelf zo mooi zegt: "Pain and suffering in various tempos".