Darkel - Darkel
Source etc
Jan Vael — 8 november 2008
Wie het wachten op de nieuwe cd van Air een beetje moe is, kan wellicht zijn voordeel doen met deze Darkel. Dat is namelijk de dekmantel waaronder toetsenist Jean-Benoît Dunckel nu zijn eerste soloplaat op de mensheid loslaat. En de fans van het Franse electropopduo mogen op beide oren slapen, want ‘Darkel’ ligt volledig in de lijn van het laatste Air-wapenfeit ‘Talkie Walkie’.
Parijzenaar Dunckel beschouwde de opname van dit album (die trouwens ’s nachts gebeurde, vandaar de titel) als een tussendoortje in afwachting van nieuw werk van Air. Niets meer of minder. Net als op de recente cd van Charlotte Gainsbourg, die het duo produceerde, is de karakteristieke sound van Air op deze ‘Darkel’ echter nooit ver weg. We horen dan ook overwegend zweverige, melancholische popsongs met een sterk filmische inslag, die een rustgevend effect hebben en waarop je als luisteraar onbezorgd kan wegdromen.
Tracks als Pearl of het knappe How Brave You Are creëren met die typerende warme elektronica een betoverend sfeertje in onze huiskamer. Behoorlijk spacy is ook opener Be My Friend, waarin meteen al het aandoenlijke Frans accent opvalt waarmee Dunckel zijn Engelstalige teksten inzingt. En wat een androgyn stemmetje heeft die kerel toch!
Een ander hoogtepunt is het door weidse, groovy beats voortgestuwde Earth, waarin Jean-Benoît ons op repetitieve wijze bezweert dat “We belong to the earth doesn’t belong to us”… Waar hebben we dat nog gehoord? Het strakke, uptempo Beautiful Woman is gewoon een mooi poprocknummer, en op TV Destroy mogen de gitaren en synths zelfs even helemaal loos gaan. Erg leuk, al was het maar omdat je zo’n rocker niet direct verwacht van iemand als Dunckel.
Hij besluit zijn solodebuut met het louter instrumentale Bathroom Spirit, waarop ambient en psychedelica elkaar de hand reiken. Al bij al een aangenaam klinkend plaatje dat zeker enige airplay verdient, en dit niet enkel bij doorgewinterde Air-liefhebbers.
Tracks als Pearl of het knappe How Brave You Are creëren met die typerende warme elektronica een betoverend sfeertje in onze huiskamer. Behoorlijk spacy is ook opener Be My Friend, waarin meteen al het aandoenlijke Frans accent opvalt waarmee Dunckel zijn Engelstalige teksten inzingt. En wat een androgyn stemmetje heeft die kerel toch!
Een ander hoogtepunt is het door weidse, groovy beats voortgestuwde Earth, waarin Jean-Benoît ons op repetitieve wijze bezweert dat “We belong to the earth doesn’t belong to us”… Waar hebben we dat nog gehoord? Het strakke, uptempo Beautiful Woman is gewoon een mooi poprocknummer, en op TV Destroy mogen de gitaren en synths zelfs even helemaal loos gaan. Erg leuk, al was het maar omdat je zo’n rocker niet direct verwacht van iemand als Dunckel.
Hij besluit zijn solodebuut met het louter instrumentale Bathroom Spirit, waarop ambient en psychedelica elkaar de hand reiken. Al bij al een aangenaam klinkend plaatje dat zeker enige airplay verdient, en dit niet enkel bij doorgewinterde Air-liefhebbers.