Crystal Castles - Crystal Castles
Pias Records
Koen Van Dijck — 8 november 2008
Het was in 2005 dat Ethan Kath een microfoontest van Alice Glass op zijn MySpace dropte onder de titel Alice Practice. Al snel werd dit door platenfirma’s opgemerkt en werden hun contracten onder de neus geschoven. Crystal Castles was een feit en plannen voor een debuutalbum lagen al bovenaan de plank. Op de golven van de nu rave, mede in gang gezet door hun vrienden van Klaxons, werd het duo al snel een begrip waar nu veel respect voor getoond wordt.
Het ging dus allemaal erg snel voor Crystal Castles, maar laten we toch maar beginnen bij het begin, voor wie die eerste single nog niet gehoord zou hebben. Alice Practice klinkt met zijn overstuurde vocalen, geflipte Game Boy-elektronika en zware bassen zowaar melancholisch. Prachtig hoe de distortion alles naar een volgend level brengt. Crimewave en Air War, die Alice Practice opvolgden als singles, trekken eerder de elektrokaart, zoals we die kennen van Ladytron of Miss Kittin. Vooral Crimewave werkt volop op de heupen.
Ook op Courtship Dating blijf je geen twee minuten stilstaan. De eerste seconden lijken weggelopen uit een Timbaland-nummer, maar algauw ontplooit het zich niet alleen tot een dansbaar nummer, maar vooral ook tot een interessant audiopallet. Crystal Castles schudt niet zomaar zijn keyboard leeg, maar gaat steeds op zoek naar nieuwe en originele geluiden. Untrust Me slaat hierin alles. Met enkele stemsamples slagen zij erin emotie te binden aan elektro. Er zijn er maar weinigen die in die opdracht slagen.
Helemaal verrassend wordt het bij Magic Spells, waarin het lijkt alsof Boards Of Canada zich komt moeien. Het wordt zelfs nog ijler in Tell Me What To Swallow, dat uit het Hoge Noorden zou kunnen komen. Heel eenvoudig, met een effect op gitaar en stem, waardoor een gevoel van ruimte geschapen wordt.
Wie van het hardere werk houdt, komt aan zijn trekken op de breakcore beats van XXZCUZX ME en Love And Caring, de betere punk onder de elektronische muziek. Op andere nummers lijkt ADULT. vaak om de hoek te kijken.
Op ‘Crystal Castles’ vinden we een aantal pareltjes waarmee de groep laat zien veel meer te zijn dan enkel een schreeuwerige stormram. Enkel de balans had beter gemogen, want soms wordt het een beetje langdradig. Good Time en Reckless mochten van ons gerust van de lijst geschrapt worden. Maar verder kunnen we alleen maar onze duim omhoog steken. Als ze dit niveau blijven behouden, zijn wij nu al fan voor het leven.