Crimson Falls - The True Face Of Human Nature
Shiver Records
Kris Hadermann — 8 november 2008
Ze hebben er lang over gedaan, maar hier is hij dan: de eerste full cd van Crimson Falls. Ondertussen moeten ze zowat in elk café, elk jeugdhuis of alles wat maar als concertzaal kan doorgaan gespeeld hebben. Telkens lieten ze een spoor van vernieling na. Maak je kneukels maar al warm dus.
Jaren hebben ze gesukkeld met hun line-up en even lang duurde de discussie over welke stijl ze zouden gaan spelen. Met dit album blazen ze die twijfels weg en storten ze zich als een hongerig roofdier op de deathcore. Eerst nog een instrumentale intro die al enkele serieuze uppercuts uitdeelt en daarna mag de beuk erin. Met enkele onregelmatige bonkmomenten etaleren de snarenplukkers wat voor ballistieke hoogstandjes ze in huis hebben. Waar andere bands één goeie riff voortdurend laten terugkomen, stopt Crimson Falls een ruim aanbod aan snoeiharde en technisch vaak geniale snaartrillingen in eenzelfde nummer. Daardoor krijg je een brede basis en dus veel meer inhoud.
Typisch aan de mainsound op dit album is het onregelmatige tempo. Soms een beetje warrig, doch meestal zorgt hun rebelse variatie tussen vliegensvlug en tergend traag voor heel knappe dingen. Architecture Disavowed laat ons een eerste keer flink uit ons dak gaan met een mooie mix van een simpel melodietje met daaronder een aardbeving van ritme. Nog in dat nummer maakt de stevig in het vet pruttelende basgitaar zich een eerste keer vrij. Een matig low-tempo uittreksel krijgt zo een extra naklank die de versterkers gevaarlijk laat trillen. Over de stem kunnen we kort zijn: té cliché. De hoge kreetjes en de wat diepere grunts voegen niets toe. Als Sven De Caluwé (Svencho) van onder andere Aborted even komt helpen lijkt dat eerder een promotiestunt te zijn. Neen, het zijn de gitaren die blijven te keer gaan als vingervretende machines die alle aandacht naar zich toe zuigen. Zo bevat Martyr vs. Terrorist nog meer zuigkracht dan de doorsnee blowjob. Zeer ingenieus en origineel geplaatst gitaarwerk dat blijft boeien.
Ten slotte verraste Crimson Falls ons met een creatief moment: tijdens het nummer In Flanders Fields hoor je het gelijknamige, wereldberoemde gedichtje (over de miserie tijdens WO I) voorgedragen worden met op de achtergrond een kabbelend samenspel tussen bas en drum. Aansluitend volgt het nummer We Are The Dead dat met een pakkend melodietje zorgt voor een emotionele dimensie. Zeker een van de mooiste momenten op het album en jammer dat een nieuwe brutaal stomende pot gitaren dat vrij snel aan diggelen smijt.
‘The True Face Of Human Nature’ is een dijk van een schijf. Voorzichtigheid is geboden tijdens het luisteren, want je zou je knikker wel eens in een dubbele nekhernia kunnen knotsen!
Ten slotte verraste Crimson Falls ons met een creatief moment: tijdens het nummer In Flanders Fields hoor je het gelijknamige, wereldberoemde gedichtje (over de miserie tijdens WO I) voorgedragen worden met op de achtergrond een kabbelend samenspel tussen bas en drum. Aansluitend volgt het nummer We Are The Dead dat met een pakkend melodietje zorgt voor een emotionele dimensie. Zeker een van de mooiste momenten op het album en jammer dat een nieuwe brutaal stomende pot gitaren dat vrij snel aan diggelen smijt.
‘The True Face Of Human Nature’ is een dijk van een schijf. Voorzichtigheid is geboden tijdens het luisteren, want je zou je knikker wel eens in een dubbele nekhernia kunnen knotsen!