Black Mountain - In The Future

Op de berg die Black Mountain heet, troept dezer dagen een vreselijk kleurrijke waaier genres samen. Psychedelica, hard rock, space rock, progrock, soul, folk en pop lopen er lekker ongedwongen te kletsen over hun gemeenschappelijk structuren en gelijkaardige toonladders. Wat ze samen te vertellen hebben, hoor je op 'In The Future', het nieuwe album van het postmoderne psychedelicacollectief Black Mountain.

Het debuut van Black Mountain – dat ook gewoon 'Black Mountain' heette – was een eye-opener van formaat dat geheel terecht op nogal wat bijval kon rekenen in de internationale muziekpers. 'In The Future' is het vervolg op dat onverhoopte succes. Vraag was of de groep het niveau van haar debuut zou weten te handhaven. Het antwoord luidt: Ja, zeer zeker. Meer nog: dit album is een stap vooruit. Het recyclage-proces dat deze band toepast, is verder verfijnd en levert een nog intensere en diepere mix van invloeden op.



Een vaak gehoorde kritiek is dat een goed recyclageproces gebruiken op zich geen originele muziek oplevert. Kwatongen zullen zelfs beweren dat Black Mountain niet meer doet dan schaamteloos graaien in het muzikale erfgoed van de jaren '60 en '70. Voor hen is dit goedkope copycatmuziek. Welnu, wij vinden die kritiek iets te gemakkelijk. Als wij een song als Stormy High horen, geraken we opgewonden door die vette riff. Of die nu veel weg heeft van Led Zeppelin of niet. Wie goed luistert, hoort trouwens meer dan die Led Zeppelinriff. Wat gedacht van die vettige synths of de ijzige backing vocals van Amber Webber?



Wie verder kijkt dan de originaliteitskwestie, vindt een knap album dat barst van variatie, knappe riffs en dito melodieën. Neem bijvoorbeeld het "opus" Tyrants dat begint met een monolitische riff en even later overschakelt op een doomy, maar zeer bescheiden, baslijntje. We komen ook nog folk, prog- en spacerock (die synths, die mysterieuze climax!) tegen. En verderop bots je dan nog eens op diezelfde megalomane openingsriff, waarna het schip uiteindelijk strandt bij een folky herneming van de strofe. Wat een rollercoaster ride!



Daarna is het de beurt aan een heel ander soort song: Wucan. Wij horen krautrock met intergalactische ambities waaraan een verdacht americana-geurtje zit. We kunnen fout zitten, maar dit zit goed in elkaar.



Stay Free is dan weer folk op maat van gruizige hippietypes. Misschien een beetje klef, ware het niet dat het goed gebracht is. Wij droomden alvast weg bij gedachten aan vrede, vrije liefde, horden luizige junkies en fel gekleurde Volkswagen bestelwagens. U ziet het: variatie troef.



Afgezien van de kwestie originaliteit en de stinker Bright Lights mag je dus stellen dat 'In The Future' een waardige opvolger is voor het roemrijke debuut van Black Mountain. Wij onthouden vooral het rijke palet aan klanken en invloeden, de sterke melodieën en die wonderlijke stem van zangeres Amber Webber. Conclusie: een niet te negeren plaat voor wie houdt van ambitieuze rock en postmodern gebricoleer met genres en invloeden.