Black Francis - Svn Fngrs
Cooking Vinyl
Hannes Dedeurwaerder — 8 november 2008
Heeft de kortstondige Pixies-reünie Black Francis geholpen zijn tweede adem te vinden? Feit is dat hij vorig jaar nog het Herman Brood-eerbetoon ‘Bluefinger’ releasete en nu alweer met nieuw werk komt aandragen. Maar waar we het haast gênant naar wierook ruikende ‘Bluefinger’ zo snel mogelijk willen vergeten, blijkt de ep ‘Svn Fngrs’ zowaar een kleinood. Zeven nummers, waarvan vier prima, twee briljant en eentje te veel.
De titel ‘Svn Fngrs’(zeven vingers, zonder de klinkers) is blijkbaar een verwijzing naar de mythologische figuur Cúchulainn, die over zeven vingers en tenen beschikte. Weird indeed, maar dat zal Francis vast aan zijn dikke reet roesten. Nieuwe fans zal hij met deze schijf sowieso niet maken, daarvoor voert anarchie nog steeds te nadrukkelijk de boventoon. Jawel, op deze ep grossiert hij wederom in hoekige, ongemakkelijke riffs, repetitieve ritmes en structuren waar stukken uit zijn gebeten. Geen spek voor ieders bek dus, maar zij die Francis’ mankende rock wél smaken, kunnen opgelucht ademhalen, want deze son of a motherfucker kan het gelukkig nog steeds.
Opener The Seus is meteen ook de zwakste track: kleurloos zwalpt die nergens naartoe. Daarna zitten we echter in vintage Pixieland. Garbage Heap heeft een riff in huis die zonder blozen op hun meesterwerk ‘Bossanova’ had mogen prijken, ergens tussen Velouria en Dig for fire in. Op Half man plakt Francis zijn handelsmerk hoge zeurderige stem tegen een heerlijk repetitieve bas- en drumlijn aan, met als resultaat een werkelijk schitterend nummer dat ons tegelijkertijd hard in onze vuist deed bijten, want met zijn Pixies was het allicht nóg beter geweest. Althans, zo laat de nostalgie ons toch geloven.
Op I sent away zet Francis voorzichtig de schuur even open wanneer hij het gelijknamige refrein afdreunt, en bewijst daarmee dat de woede nog steeds welig tiert in dat moddervette lijf van hem. Maar het échte prijsbeest op deze ep staat op het einde. When they come to murder me is alles en heeft alles wat je van het talent van Francis mag verwachten: een dijk van een refrein dat je meteen mee wil brullen, een Francis-volzin voor de eeuwigheid (“I was born in a double orgasm”) en een vuile gitaarstroom die daar voortdurend tegen aan klotst.
‘Bluefinger’ en Blacks ontgoochelende passage in de Botanique in februari, waar hij die plaat even integraal als routineus kwam naspelen, zijn hem bij deze in één klap vergeven. Met ‘Svn Fngrs’ verrast hij door te bewijzen dat hij nog kan verrassen, en doet hij ons voorzichtig hopen op nog minstens één meesterlijke langspeelplaat, met of zonder Pixies. Liefst mét.