Beowülf - Westminster & 5th

De bandleden krijgen misschien al enkele grijze haren, maar daar hoor je niets van. Opener NASCAR fan trapt het gaspedaal namelijk meteen door de vloer en dat op de kenmerkende wijze van Beowülf: helemaal old school zoals het hoort, en toch behoorlijk eigenzinnig. Het meest herkenbaar is ongetwijfeld de zang van Dale Henderson, die een erg jeugdige, soms bijna kinderlijke, stem bezit. Wat hij uit zijn longen perst, is gewoon typisch punkrock en kan je meteen aan de juiste groep linken. De rest van de band gooit daar een ietwat ruige begeleiding bij, zonder veel franjes. Een stoere bolster dus, maar binnenin zit het vol plezante songs. Pure pretpunk is wat je hoort en eigenlijk is daarmee alles gezegd.

 

Alhoewel … er is meer. Want een track als Mission katapulteert je in één keer naar de zeventiger jaren. Dan heerst de Sex Pistols-vibe even over ‘Westminster & 5th’ en het zijn exact zulke momenten die een nostalgische glimlach op je gezicht toveren. Al even snel transporteren tal van andere liedjes je naar de vroege nineties, met de heropleving van de punk in het achterhoofd. Fantastisch! Maar desondanks die zaken blijft ook deze cd typisch Beowülf en dat betekent evenzeer dat het af en toe allemaal “net niet” is. De groep is nooit gigantisch groot geworden en het monstersucces heeft ook nooit in hun bereik gelegen. Daarvoor mis je te veel kleine details, en zijn de nummers ook niet vlot genoeg te onthouden. Neem daar nog eens bij dat sommige tracks een beetje langdradig durven worden, en je snapt waarom Beowülf nog steeds Beowülf is.