Wat een supergroep is Bad Religion eigenlijk toch: 27 jaar bestaat de groep inmiddels en ze zijn gedurende die jaren uitgegroeid tot één van dé referenties op punkrock gebied – samen met bijvoorbeeld the Descendents. Ja, Pennywise, Lagwagon, Strung Out en zeker Good Charlotte komen allemaal later op de punkrock-tijdlijn. Alsof een referentie voor talloze bands zijn nog niet genoeg is, heeft Bad Religion ook nog eens gitaristen Greg Hetson - van de springlevende hardcorepioniers Circle Jerks – én Brian Baker in de gelederen. Deze laatste is erg belangrijk geweest voor hardcore en punk. Hij was in een ver verleden lid van o.a. Minor Threat, Dag Nasty en Samhain. Tegen dat cruciale lijstje kunnen niet veel mensen op.
Het punkrock-instituut is met ‘New Maps of Hell’ toe aan het 14de album. Na het vertrek van gitarist en belangrijke songleverancier Bret Gurewitz was de band het spoor een tijdje bijster. Maar sinds zijn terugkeer én de terugkeer naar het oude warme nest Epitaph staat de band er weer, met herwonnen vitaliteit. Bad Religion haalde – net als Iron Maiden en Adrian Smith – gewoon een belangrijke pion terug en niemand moest daarvoor wijken. Het siert de mannen. Gevolg: de groep heeft – net als Maiden op dit moment – drie gitaristen. Over naar de plaat.
Het eerste nummer 52 seconds – duurt 58 seconden! – skippen we na enkele volledige ‘New Maps of Hell’ luisterbeurten. Het is niet slecht, maar ook niet boeiend genoeg om elke keer opnieuw te horen. Vanaf de tweede song Heroes & Martyrs begint de pret pas echt. Een zeer fijne en krachtige riff, een stuwende drumbeat en de vertrouwde stem van Greg Gaffin doen ons het beste vermoeden voor de plaat. In ons enthousiasme zouden we het geheime wapen van Bad Religion bijna vergeten: de hemelse backingkoortjes. Op iets minder dan anderhalve minuut perst de groep er een dijk van een song uit. En het houdt niet op: Germs of Perfection is meer van dat lekkers. Opnieuw een kort, krachtig en erg goed nummer. De volgende song New Dark Ages is zelfs één van de beste songs die de punkrock-veteranen ooit geschreven hebben. Het vijfde nummer Requiem for Dissent is opnieuw een uppercut om u tegen te zeggen. Het tempo gaat iets omlaag in Before You Die. Bad Religion kan het nog steeds en bewijst met deze nummers dat ze nog steeds heersers zijn in punk rock land.
Maar Honest Goodbye – blijkbaar de single en één van de radiovriendelijkste songs op de plaat – is een pak minder. Wij vinden het gewoon niet zo straf als de nummers op het eerste deel. Het luidt de tweede – naar ons gevoel minder sterke – helft van de plaat in. Minder zeggen we, niet slecht want er staan wel degelijk nog enkele fantastische songs op het tweede deel: Grains of Wrath, Scrutiny, the Grand Delusion (daar zijn die hemelse backings weer), Lost Pilgrim (zou een betere single geweest zijn) en de naar goede gewoonte indrukwekkende afsluiter Fields of Mars.
Had Bad Religion 11-12 nummers op 'New Maps of Hell' gezet, dan hadden de ‘oudjes’ een wereldplaat gemaakt. Ons hoor je echter niet klagen. Zolang de groep platen als deze blijft maken dan mogen ze gerust nog even doorgaan. Weinig ‘recentere’ punkrock bands komen nog maar tot aan de schenen van deze reuzen. Bad Religion blijft een klassebak.
