Andy Yorke - Simple
Munich Records
Janne Steenbeke — 10 januari 2009
Een muzikale carrière starten als ‘het broertje van’, het kan geen evidentie zijn. Zeker niet als grote broer niemand minder is dan Thom ‘Radiohead’ Yorke. Andy Yorke weet gelukkig hoe hij zijn eigen stempel op het muzieklandschap kan drukken. Hoe hij dat doet, valt sinds kort te horen op zijn eerste soloalbum ‘Simple’.
Het muzikale debuut van Andy Yorke is ‘Simple’ echter niet. Jarenlang maakte hij furore met zijn groep Unbelievable Truth en schreef hij met zijn groepsleden enkele albums vol. Op ‘Simple’ gaat Yorke trouwens opnieuw te rade bij enkele van zijn oude groepsleden, om hem te versterken op piano, cello of accordeon.
Maar wat Yorke onder eigen naam doet, klinkt toch nog anders dan zijn vroeger werk. ‘Simple’ is een heel toegankelijk schijfje dat niemand echt ten volle kan haten. En hoewel we niet helemaal van onze sokken worden geblazen, is dit een album waar we intens van kunnen genieten.
Maar wat Yorke onder eigen naam doet, klinkt toch nog anders dan zijn vroeger werk. ‘Simple’ is een heel toegankelijk schijfje dat niemand echt ten volle kan haten. En hoewel we niet helemaal van onze sokken worden geblazen, is dit een album waar we intens van kunnen genieten.
Openen doet Yorke met titeltrack Simple. Zoals de titel al deed vermoeden, is het een heel simpel liedje, gedragen door gitaargetokkel en Yorkes aangename stemgeluid. In diezelfde lijn ligt Let it be True, verder op het album. Een nummer dat door zijn repetitief karakter op den duur een beetje saai wordt. Gelukkig last Yorke enkele muzikale uitbarstingen in, en die krikken het niveau van zo’n nummer meteen weer op.
Onze grootste lof gaat uit naar de meest melancholische nummers op ‘Simple’. Twist of the Knife, Diamont en Mathilda zijn daar perfecte voorbeelden van. Yorkes stemtimbre doet ons in die nummers soms denken aan onze eigenste Milow, al toont de Brit in Diamont dat hij stemgewijs waarschijnlijk net iets meer aankan dan onze landgenoot. Yorkes hoge noten zijn betoverend mooi en de begeleidende cello maakt een nummer als Diamont helemaal af.
En net wanneer we dat nummer willen uitroepen tot onze absolute favoriet, valt ons oor op Surrender. Wellicht het minst toegankelijke nummer dat op ‘Simple’ terug te vinden is, maar zonder twijfel het meest bijzondere. Bovendien is Surrender het meest donkere nummer, dat grotendeels instrumentaal is. Zo’n nummer toont aan dat Yorke meer kan dan we voordien durfden denken. En dát hebben we maar al te graag.
Het iets hardere werk wordt op 'Simple' ook niet geschuwd, getuige daarvan Lay Down. En ten slotte mogen we de vrolijke noten, die in het gemoedelijke slotnummer Ode to a Friend de hoofdrol spelen, niet vergeten te vermelden.
Het iets hardere werk wordt op 'Simple' ook niet geschuwd, getuige daarvan Lay Down. En ten slotte mogen we de vrolijke noten, die in het gemoedelijke slotnummer Ode to a Friend de hoofdrol spelen, niet vergeten te vermelden.
Fans van Unbelievable Truth zullen het voortaan moeten stellen met dit soort werk, maar een groot probleem kan dit niet vormen. ‘Simple’ is een mooi soloalbum dat in veel cd-rekken thuis hoort. En wij maken in de toekomst maar al te graag plaats voor een opvolger.