Nina Kinert - Pets & Friends
Another
Karlien Vermeulen — 10 januari 2009
Nina Kinert is geboren in de herfst,en laat dat geen toeval zijn. Met 'Pets & Friends' levert ze een grijsgrauwe, verdorde plaat af, vol fletse melodietjes die de lente al ver achter zich gelaten hebben. Kinert is duidelijk het kneusje uit de klas van Zweedse singer-songwriters. Niet dat ze haar best niet doet, maar het is altijd net niet goed genoeg. Ze haalt nipt een voldoende.
Dat vertaalt zich zonder twijfel in de mindere kwaliteit van het songmateriaal op Kinerts derde langspeler. Ook al kan ze uitpakken met namen als Britta Persson en Ana Ternheim in haar kennisen- en vriendenkring, helemaal alleen lukt het haar niet zo goed.
Opgroeien deed ze naar eigen zeggen in een roze huis (!?) waar de kleine zeemeermin de plak zwaait. Dan ben je vroeg of laat gedoemd tot het brouwen van een album met songs over tovenaars, demonen, helden en ongeboren baby’s, lijkt ons. Maar wie zich aan een boeiende muzikale reis in onherbergzame landschappen vol irrationele sprookjeswezens verwacht, is eraan voor de moeite.
Toch verdienen de vier eerste maten van het openingsnummer Combat Lover enkele bonuspunten. Zo bleven we welgeteld drie seconden langer dan nodig hangen op haar MySpacepagina. Helaas verliest Kinert daarna onverbiddelijk onze aandacht, om die vervolgens nooit meer weer te vinden.
Lied na lied verdrinkt 'Pets & Friends' in melige eentonigheid, doorspekt met ondermaats pianogepingel. Tot overmaat van ramp klinkt Kinerts nasale, zeurderige stemmetje nergens naar. Onze stofzuiger zoemt waarachtig minder eentonig.
Lied na lied verdrinkt 'Pets & Friends' in melige eentonigheid, doorspekt met ondermaats pianogepingel. Tot overmaat van ramp klinkt Kinerts nasale, zeurderige stemmetje nergens naar. Onze stofzuiger zoemt waarachtig minder eentonig.
Tegen het einde van de plaat, worden we uit onze slaap gewekt door I shot my man. Zijn uptempo ritme doet onze hoop even oplaaien, maar ook dat was vergeefse moeite, want verder heeft het nummer bitter weinig om het lijf. Dankzij de ritmesectie en het hoge countrygehalte als dankbare afwisseling, toch met de hakken over de sloot.
Op het met haar eigen woorden te zeggen: "From where I am, it’s too far from where you are. So, thanks, but no thanks." Nina Kinert bereikt ons nooit echt. Vaagweg herinneren we ons schimmen van haar songs, maar meer dan dat gebeurt er ook niet.
Een niet onverdienstelijke poging, maar volgens mij moeten we dringend eens een woordje wisselen met de rockschool waar Nina opgeleid is. De rest van de klas kan wel mee, maar zij strompelt hopeloos achterop.