The Delays - Everything's The Rush
V2
Thomas Morlion — 10 januari 2009
Na een dag hard werken kan een mens wel een verzetje gebruiken. De één gaat de kroeg opzoeken, de ander zijn lief, een derde zijn computer. En er zijn er die hun energieniveau terug aanvullen door te luisteren naar ‘Everything’s The Rush’, de derde spruit van de Britse band The Delays. De eerlijkheid gebiedt ons te stellen dat deze laatsten allerminst ongelijk hebben. Tot op bepaalde hoogte tenminste. Feelgoodpop kleurt dit album geel, rood, blauw en nog zo’n tiental andere kleuren.
De band, bestaande uit de broertjes Gilbert (basgitarist Fox en percussionist Rowly), is met dit album aan zijn derde plaat in 6 jaar toe. Het viertal kon geen betere cover gekozen hebben voor dit album. Het bontgekleurde hoofd op het hoesje illustreert de kleurrijke veelzijdigheid. Met Girls on Fire vliegt het viertal er meteen in. En de invloed van U2 komt tegelijkertijd aan het oppervlak.
The Delays grossieren in levendige muziek. En dat speelt niet altijd in hun voordeel: ruim vijftig minuten als een losgeslagen konijn rondspringen op deze songs lukt vrijwel niemand. De band vergeet variatie te brengen in hun werk. Luister bijvoorbeeld maar naar de gelijkenissen tussen hitje Love Made Visible, Touch Down en No Contest. Kinderlijke teksten en zwakke melodieën zijn schering en inslag.
Natuurlijk zijn het klokkenluidende Hooray en het rockende Friends Are False fijne songs. Temeer omdat Greg Gilbert angstaanjagend goed Bono of Jon Bon Jovi lijkt te imiteren en de muzikale begeleiding nagenoeg niets te wensen overlaten. Maar de Belgische commerciële zenders hebben al magazijnen vol met songs van die aard.
Maar er is wel degelijk een reden waarom de vier heren uit Southampton zich niet wagen aan iets diepgaandere, moeilijkere nummers: Jet Lag. Deze afsluiter is een poging om eindelijk eens af te wijken van het platgetreden pad en de band gaat hier dan ook nog eens glansrijk de mist in. Mantragewijs zeemzoete lyrics (“Goodbye my friend, this is the end”) herhalen tot je er misselijk van wordt, is niet meteen iets om over naar huis te schrijven.
Dat geldt ook voor de twee bonusremixes, die we er liever niet hadden bijgezien. Torch Team en The Count doen een poging om Love Made Visible en Hooray in een elektrojasje te stoppen. Een onsamenhangend geheel van pitchverschuivingen, samples en foute beats is het magere resultaat.
Wie U2, Jon Bon Jovi of Ghosts tot zijn idolen rekent, kunnen we aanraden dit schijfje het zijne te maken. Wie niet zo gek is op pakweg You Give Love A Bad Name, zal niet bijster opgezet zijn met hetgeen deze band te bieden heeft.