Yeasayer

Het kan geen toeval zijn dat de volle maan ons tot aan de deur van de AB-club volgt. Het gaat duidelijk een bijzondere avond worden. Op het programma: Yeasayer, een band uit Brooklyn, New York. Hun muziek probeert grenzen te doorbreken, conventies omver te werpen. Ze zijn “anders”, om kort te zijn.

Blijkbaar zijn de jongens van Yeasayer niet de enigen die vanavond werden losgelaten. Het publiek krijgt ook nog Maskesmachien voorgeschoteld. Deze Antwerpse groep lijkt zich toe te leggen op het soort liedjes dat kinderen spontaan kunnen verzinnen. Noem het maar dadaïstische postfolkrock.



Net als hun muziek is ook hun show niet doordeweeks. Je ziet tenslotte niet elke dag twee jongedames gekleed in een soort uit de hand gelopen vuilniszak met slingers in hun haar en belletjes om hun voeten optreden. Samen met een bassist en een gitarist overspoelen ze je met liedjes over t-shirts: T-shirt of het feit dat alles wel goed komt: Alles Komt Goe (geef toe, u had het nooit geraden). Tussendoor doen ze ook nog een soort regendans (inclusief parapluutjes, waarbij de voetbelletjes de performance begeleiden Eindigen doet de dans tenslotte in uit de hand gelopen noise en feedback. In tijden waar de freakfolk hoogtij viert, misstaat dit collectief duidelijk niet.



Persoonlijk geven we toch de voorkeur aan die andere groep ontsnapte gekken. Waar voor Maskesmachien het showelement van groot belang is, ligt bij Yeasayer de nadruk op de muziek. Wonderlijk genoeg komt die op een podium nog beter tot zijn recht dan op plaat. Het moet ontzettend veel tijd gekost hebben om deze show in de juiste plooi te laten vallen, maar bij deze jonge goden lijkt het of ze nooit iets anders hebben gedaan.



Zanger/geluidstovenaar Chris Keating heeft zijn batterij instrumenten centraal geplaatst, stelt de nodige knopjes bij, grijpt zijn microfoon en gaat vervolgens bijna in trance terwijl hij de teksten in de microfoon zingt/gilt/brult/krijst. Voor de samenzang, cruciaal voor hun nummers, neemt elk van de vier heren zijn verantwoordelijkheid op zodat het geheel wonderlijk genoeg probleemloos overeind blijft. TV On The Radio met synths komt misschien nog het dichtst in de buurt van dit spektakel.



Elk instrument wordt wel op één of andere manier door een klankvervormer/synthesizer gedraaid om het beoogde resultaat te verkrijgen. En dat resultaat is om duimen en vingers bij af te likken. Drummer Luke Fasano vult zijn conventionele, haast maniakale drumwerk aan met de nodige elektronische beats. Hetzelfde geldt voor gitarist/knoppendraaier Anand Wilder en bassist Ira Wolf Tuton. De club wordt moeiteloos ingepalmd door soulvolle, freaky songs als Forgiveness of 2080 .



Wat ons betreft, mag het elke dag volle maan zijn als dit soort optredens het resultaat daarvan is. Hopelijk houden ze hun belofte en verschijnen ze ook op de zomerfestivals, want dit verdient beter dan de AB-Club.