Woolvs - Spektakel

Rataplan, 23 januari 2026

Afgeladen vol zat de Rataplan voor het optreden van Woolvs, die er met 'Large Ensemble' het gelijknamige wonderlijke album kwamen voorstellen. Het podium bleek dus te klein, waardoor een deel van de zaal moest worden ingenomen. Je kwam, ondanks de beperkte belichting, met andere woorden ogen en oren tekort om alles op te nemen.

 

Paed Conca, Zwitsers klarinetspeler en componist, residerend in Beiroet, wil met zijn project ‘FEAR’ het wringende en wurgende gevoel van angst verklanken. Het is dan ook een gevoel waarmee dezer dagen heel wat mensen wereldwijd onafgebroken mee kampen. Met vier klarinetspelers (waaronder ook gevierd rietspeler Joachim Badenhorst), die elk om beurt lange halen deden, daarbij tegelijk atonale (microtonale, naar verluidt) geluiden producerend, was dit een speciale ervaring, waaraan je het angstgevoel toch wel kon relateren. Dat lijkt misschien eentonig en dat was het misschien ook wel, maar tevens werkte het hypnotiserend. Naar het einde toe werden langere pauzes ingelast, alsof je even de kans kreeg om te herademen om dan aan dat nare gevoel, dat door eenieder op zijn eigen manier wordt ervaren, toch niet te kunnen ontsnappen.

Zo ingetogen en misleidend eenvoudig het voorprogramma was, zo tomeloos uitbundig en complex was de hoofdact, waarvoor Woolvs met vijftien muzikanten op het podium (en ervoor dus) stond. Centraal stond uiteraard inspirator Willem Malfliet, die dan wel het voortouw nam waar het de zang aanging, maar daarbij vaak ook massaal werd ondersteund, door iedereen die de lippen niet aan een instrument had en specifiek door de twee dames, die in Earth de vocale leiding op zich namen en verder voor een solide basis voor de frontman zorgden. Bijna elk van de aanwezige muzikanten – op plaat zijn ze met drieëntwintig – nam meer dan één instrument voor zijn rekening, waardoor het geheel steeds weer anders werd ingekleurd. En de indrukwekende ritmesectie (twee percussionist-drummers, een elektrische en een staande bas) zorgde voor een geweldige basis.

Voor de avontuurlijke luisteraar was dit alles een feest, waarin de heerlijk georkestreerde chaos van I Am Here, dat openbloeide uit de intro For You, parmantig zijn mannetje stond naast het statige Late September. Of er was het instrumentale en nerveus huppelende TGV, waarna even verder stevig met de rockspieren werd gerold in On And On And On. Het jazzy, door de blazers strak afgelijnde Big Money, dat werd afgesloten door een puike gitaarsolo, ging naadloos over in het ingetogen, eenvoudige Flying. En het grappig luchtige Mushroom Song werd gevolgd door het toepasselijk getitelde Sleepwalking, waarmee de set – “We zijn met vijftien en dus komt er geen bis” – finaal en magistraal werd afgesloten.

Door de intieme setting had je als toeschouwer het gevoel getuige te zijn van een uniek gebeuren. Bijna alsof je midden in de actie zat, ook al zat je helemaal bovenaan de tribune. Dat ronde, bescheiden "Pink Floyd-scherm" was dan wel een leuk extraatje, maar had eigenlijk niet eens gehoeven. Het evenement deed soms denken aan Caroline of aan het schromelijk miskende Emmanuel & The Fear, maar dit spektakel (een ander woord past hier gewoon niet bij) was meer dan origineel genoeg om die referenties te overstijgen.

Krijg je de kans om Woolvs aan het werk te zien, grijp die dan met twee handen. Elke muziekliefhebber vindt hier wel iets in terug dat hem blij maakt, ook al gaan de songs vaak over zwaarmoedige onderwerpen.

Woolvs speelt op 14 februari op We Are Open.