Werchter Boutique

Zo’n 34.000 mensen vonden die zondag de weg naar Werchter, waaronder ook heel wat kleine mensjes. De organisatoren hadden de Pyramid Marquee voor de gelegenheid immers ingericht als opvang- en speelpark voor de kinderen, een gouden zet zo bleek. Al werden we reeds tijdens het eerste optreden dat we meepikten, dat van Zornik, geconfronteerd met de opvallende aanwezigheid in het publiek van tieners en jonge kinderen die kennelijk slechts voor één groep waren gekomen: Tokio Hotel. Maar ook voor Koen Buyse, een aantal jaren geleden nog uitgeroepen tot de favoriete one night stand van Inge Vervotte (!), was het blijkbaar niet altijd even duidelijk of de meisjes voor het podium nu zijn fans waren dan wel reeds aan het gillen waren in afwachting van hun natte puberdroom Bill Kaulitz. Hoe dan ook, het Limburgse powerrock-kwartet deed hier opnieuw waarin het goed is: een stevige set neerzetten en zijn fans laten meezingen met inmiddels klassieke hits als Scared Of Yourself en Goodbye. Meer moest dat niet zijn.

 

Vervolgens bestegen dus de vier jonge broekjes van het Duitse Tokio Hotel voor het eerst in hun blitzcarrière het grote podium van Werchter, luidkeels aangemoedigd door hun jonge fans. Best leuk om dit fenomeen eens van dichtbij mee te maken: de in hoofdzaak vrouwelijke piepkuikens van de huidige Joepie-generatie, met het obligate groepsshirt, zwarte mascara en op zelf meegebrachte kartonnen bordjes, armen of gezicht geschreven liefdesverklaringen voor zanger Bill. Diens extravagante kapsel was trouwens een godsgeschenk voor de fotografen van dienst, zijn vocale kwaliteiten waren alvast minder spectaculair te noemen. Muzikaal grossiert het kwartet in lichtjes melancholische, makkelijk meezingbare maar o zo onschadelijke tienerpop waarmee je makkelijk hele steenwegen kan plaveien. We zijn alleszins benieuwd naar het vervolg van dit succesverhaal.
 

Veel minder toeschouwers waren daarna geïnteresseerd in de liveprestaties van Mick Hucknall, de roodharige zanger die op zijn zevenenveertigste aan een tweede carrière lijkt te zijn begonnen. Na een kwarteeuw lang wereldwijd miljoenen platen te hebben verkocht met zijn succesvolle popsoulformatie Simply Red, heeft hij recentelijk een nieuwe muzikale liefde ontdekt: de blues. Zijn soloalbum is dan ook een ode geworden aan de relatief onbekende oude blueszanger Bobby ‘Blue’ Bland en dat kwam Hucknall op Werchter Boutique presenteren. Van bekende nummers van Simply Red was geen sprake, van ontspannen achteroverleunen en af en toe meewiegen op de groovy ritmes van de begeleidingsband des te meer. Al had het van ons een tikkeltje meer gepassioneerd gemogen.
 

Voor het eerste echte hoogtepunt van het festival zorgde Crowded House, een ster die sinds vorig jaar weer helemaal bovenaan het popfirmament schittert en dat niet enkel in hun thuisland Nieuw-Zeeland. Zanger/gitarist Neil Finn is nog altijd een meester in het schrijven van kwaliteitsvolle drie minutensongs in de beste Beatles-traditie en ook live staat een en ander garant voor een aanstekelijk meezingfestijn. De heren, aangevuld met Finns zoon als extra gitarist, hadden er duidelijk zin in en vermaakten ons constant met grapjes over de passerende vliegtuigen, over de VIP’s in de frontstage, etc. Hun muzikaal vakmanschap bewezen ze met een afgewogen selectie uit hun verzamelde hits: doorbraak Don’t Dream It’s Over, het mooie Into Temptation, Weather With You, het recente Don’t Stop Now, Fall At Your Feet, …[pagebreak]

Net als bij Tokio Hotel is het in bepaalde kringen bon ton om lacherig te doen over troetelbeer James Blunt, al moesten we in Werchter achteraf ootmoedig toegeven dat we al ergere kwellingen hebben moeten doorstaan in onze loopbaan als bevoorrechte concertgetuige. Wij prefereren doorgaans een ander soort liefdesliedjes dan het type You’re Beautiful, Goodbye My Lover of 1973 en ook ’s mans hoge stem is niet meteen bevorderlijk voor onze gemoedstoestand. Maar de Britse ex-officier en zijn vaste begeleiders gaven een professionele show ten beste die door bepaalde andere bezoekers van dit familiefestival (en dan denken we vooral - zonder enige bijbedoeling uiteraard - aan wat we voor het gemak maar zullen omschrijven als de rijpere vrouwen) ten zeerste gesmaakt werd.
 

Dat het optreden van Santana zou uitgroeien tot het tweede hoogtepunt van dit Werchter Boutique, hadden we op voorhand amper kunnen dromen. De groep rond de in Mexico geboren gitaarvirtuoos Carlos Santana brak in 1969 door op het legendarische Woodstock festival, maar bewees tijdens dit luik van de ‘Live Your Light 2008 Tour’ geenszins een relikwie uit een ver verleden te zijn. Integendeel, vanaf de exotische opener Jin-Go-La-Ba zat de sfeer er goed in en waren we vertrokken voor een swingend en hartverwarmend feestje vol zuiderse klanken. Latin gecombineerd met invloeden uit rock, blues, funk en jazz, met uiteraard veel ruimte voor de gitaarimprovisaties van Carlos zelf maar onder meer ook voor de opzwepende percussie en blazers en voor de twee uitstekende gastzangers in de band. Zowel oude (Samba Pa Ti, Oye Como Va, Black Magic Woman, …) als hits van recentere datum (Smooth, Maria Maria, …) passeerden de revue en vervelen ging het nooit. Dat moesten zelfs de twee jonge Tokio Hotel-fans voor ons, die het hele optreden door alle moeite van de wereld bleven doen om de aandacht van de cameraman te trekken met de bedoeling zo op de videoschermen naast het podium te verschijnen, beamen.

Trillend op onze benen wachtten we daarna op hoofdact Doe Maar, in de eerste helft van de jaren tachtig verantwoordelijk voor de volwassenwording van de Nederpop. Na amper vijf jaar hield de ook in Vlaanderen beangstigend populaire groep het in 1984 voor bekeken en kwam er voorlopig een einde aan de Doe Maar-gekte. In 2000 was er dan de langverwachte reünie, resulterend in het nieuwe album ‘Klaar’ en een reeks van vijftien uitverkochte concerten in de Rotterdamse Ahoy. Ook het Sportpaleis van Antwerpen kreeg toentertijd het bezoek van het Nederlandse viertal, maar jammer genoeg zagen we hen toen niet aan het werk. We waren dan ook erg verheugd toen we het nieuws vernamen dat Doe Maar besloten had dit jaar nog eens een verlenging te breien aan hun tweede jeugd, onder andere ook op de wei van Werchter. Met de fluokleurige hoes van hun elpee ‘4US (Virus)’ als backdrop en Doe Maar Net Alsof Je Neus Bloedt begon de versterkte band vrij rustig aan haar set, maar algauw werd tot ieders tevredenheid het blik met hits opengetrokken. Zo konden we bijvoorbeeld uit volle borst meezingen met 1 Nacht Alleen, Doris Day, Sinds 1 Dag Of 2, De Bom, Pa en Is Dit Alles. Ook persoonlijke favorieten zoals Belle Hélène, Smoorverliefd en Okee werden gelukkig niet vergeten. In het hilarische Nederwiet stond nu eens niet Henny Vrienten of Ernst Jansz maar wel gastblazer Joost Belinfante in de vocale schijnwerpers. Bissen deden ze onder meer met het toepasselijke Bij Elkaar; we weten ondertussen dat de heren de smaak van de samenwerking weer te pakken hebben en zinnens zijn nog minstens één gezamenlijk album uit te brengen. Het leven kan mooi zijn!