Queens Of The Stone Age
Twee onderonsjes naast elkaar
Lotto Arena, Merksem (Antwerpen) — 2 maart 2008
Dat zowat iedere doortocht van Queens Of The Stone Age uitmondt in een ijzersterke set en een feestelijke avond, is geen geheim. We denken onder andere terug aan de verpulverende show die ze vorige zomer op Rock Werchter neerzetten. Een jaar later bracht een rondje zaalconcerten de band terug naar Europa. De Belgische doortocht was er bovendien één om naar uit te kijken, want deze show was het grootste zaalconcert in de carrière van de Queens. Benieuwd naar wat dit zou geven, trokken wij naar de Lotto Arena in Antwerpen.
Voor het zover was, kregen we eerst nog een portie Schots geweld onder de naam Biffy Clyro voorgeschoteld. Uit ervaring weten we dat dit drietal op kleinere podia als de Botanique erg sterk uit de hoek kan komen. Deze keer leken ze echter verloren te lopen op het grote podium van de Lotto Arena. Ondanks geluidsproblemen zette de band toch zijn beste beentje voor. Het publiek stond er daarentegen maar onverschillig bij. Jammer, want met nummers als Glitter And Trauma en Living Is a Problem Because Everything Dies bewezen de Schotten dat ze wel degelijk in staat zijn om een goede show neer te zetten. Het was ons dan ook een raadsel waarom de veertiger die op de tribune helemaal opging in zijn luchtgitaarspel niet veel later meer applaus kreeg dan deze, meer dan degelijke, supportact.Een van de boeiende aspecten van Queens Of The Stone Age is dat ze ongeveer iedere show met een nieuwe setlist komen aanzetten. You Think I Ain’t Worth a Dollar, But I Feel Like a Millionaire mocht de spits afbijten en schopte het ruige feestje in gang. Op hetzelfde tempo ging de band verder met Do It Again, en ook de gebruikelijke sing-alongs Burn the Witch en Little Sister gingen er bij het publiek in als zoete koek.
Voor deze grootste show in hun carrière plunderden de Queens hun volledige repertoire: van het oude Feel Good Hit Of the Summer (inclusief A Hard Day’s Night van The Beatles intermezzo!) tot het charmante, bluesy Make It Wit Chu, dat speciaal aan de dames werd opgedragen. Maar Homme, zijn eeuwige vossenstaart achter zich aan fladderend, was ook erg kwistig met exclusieve tracks. Terwijl we genoten van een uitgesponnen versie van In the Fade, waanden we ons voor enkele minuten aanwezig op een exclusieve jamsessie. Ook You Can’t Quit Me, Baby en Someone’s In the Wolf leverden dergelijke memorabele momenten op.
Voor deze grootste show in hun carrière plunderden de Queens hun volledige repertoire: van het oude Feel Good Hit Of the Summer (inclusief A Hard Day’s Night van The Beatles intermezzo!) tot het charmante, bluesy Make It Wit Chu, dat speciaal aan de dames werd opgedragen. Maar Homme, zijn eeuwige vossenstaart achter zich aan fladderend, was ook erg kwistig met exclusieve tracks. Terwijl we genoten van een uitgesponnen versie van In the Fade, waanden we ons voor enkele minuten aanwezig op een exclusieve jamsessie. Ook You Can’t Quit Me, Baby en Someone’s In the Wolf leverden dergelijke memorabele momenten op.
Evenals hun supportact kregen ook Josh Homme, de pure vereenzelviging van rock-‘n’-roll, en zijn companen te maken met geluidsproblemen, een reeds gekend pijnpunt in de zaal. In tegenstelling tot hun voorgangers bleken Queens Of The Stone Age echter wél in staat om de slechte geluidskwaliteit te compenseren door middel van een set tjokvol ijzersterke nummers.
Behalve het goede geluid misten we echter nog iets. De interactie tussen band en publiek was namelijk erbarmelijk. Op sommige momenten leek het wel alsof er twee onderonsjes naast elkaar plaatsvonden. Hoewel de jongelingen voor het podium uitzinnig ieder woord dat hun held hen toezong, terugbrulden en er vanaf het begin beweging in de zaal zat, kon er bij de band behalve enkele dankwoordjes niet veel af. Ook Hommes bekende schunnige opmerkingen waren opvallend afwezig. Een mens kan niet alles hebben, denken we dan.
Een glimlach verscheen op het gezicht van de beste man wanneer even later een jongen de metersbrede securitybarrière doordrong en op het podium opdook. Met een grote boog liep de jongeman om de band heen en hij sprong meteen weer het publiek in. “Belgium smiles above me”, klonk het, en daarmee sloeg de roodharige reus de nagel op de kop. België houdt inderdaad van Queens Of The Stone Age; een liefde die wederzijds lijkt. Tot op de festivals?