Triggerfinger

Het stond al maanden met stip aangeduid in de agenda van duizenden mensen. Het concert van Triggerfinger in de AB was in minder dan een week uitverkocht en de AB-bonzen hadden er goed aan gedaan wat extra concerten in te lassen, waarvan de tickets al snel even schaars bleken.

Het Belgisch rock-’n-rollpubliek leek al die maanden als hongerige wolven te hebben gehunkerd naar een energieshot. Triggerfinger moest en zou die leegte dit weekend opvullen.

Netjes in het pak opende de band uiteraard met werk uit hun nieuwe plaat. Opener I’m Coming For You bleek de perfecte introductie voor de titeltrack All This Dancin’ Around waarna een drumfestijn losbarstte. Dat Mario Goossens een beest is, bewees hij tijdens een minutenlange drumsolo waarin hij heel ritmisch Vlaanderen op een hoopje speelde. Je ziet het niet vaak meer, maar het blijft een lust voor het oog en voor het oor.

Maar ook links en rechts van Goossens droop de energie van de lijven. Monsieur Paul, een kalende vijftiger, stond misschien niet te soleren op de versterkers zoals Ruben Block, de energie en de kracht waarmee hij de baslijntjes uitstuurde, toonden hoe springlevend deze rakker nog is anno 2010. En dat kon van de hele band gezegd worden. Zowel het oude werk (we hoorden een topversie van Is it) als de songs van de nieuwe plaat werden met een beklijvende goesting, waar veel jonge, frisse bands bij verbleken, gespeeld.

De hoogtepunten van deze avond opsommen, zou ons te veel stof opleveren, maar My Baby’s Got A Gun blonk alvast uit in intensiteit. Op plaat trekt Block in deze acht minuten durende bluestrip de spanningsboog zo hard aan dat de uitbarsting aan het eind aankomt als een mokerslag in je gezicht. Live resulteerde dat in een snoeiharde klap, gelijktijdig uitgedeeld aan tweeduizend lieve en brave jongens en meisjes.

Bissen deed het drietal ook, maar eerst maakten ze een fijne buiging en bedankten het publiek hartelijk. Deze heren weten hoe je een optreden afsluit. Dat doe je niet zoals veel bands door flauw zwaaiend de coulissen in te duiken, er van uitgaand dat je meteen aan je bisronde mag beginnen.

De cover van Ray Charles All Night Long sneed het publiek helemaal de keel over en de overige songs hoefde de band al lang niet meer te spelen om nog te overtuigen. Triggerfinger is sinds ‘All This Dancin’ Around’ meer dan een rockgroep. Het is een groep geworden waar zowel op plaat als live één woord centraal staat: intensiteit.