Tony Joe White
Swamp Blues
Olivier Beck
Handelsbeurs, Gent — 8 november 2008
Het aandeel kalende hoofden in de uitverkochte Handelsbeurs betekende niet dat het zondagavond uit de hand zou kunnen lopen tijdens het solo-optreden van Tony Joe White. Ook niet na enkele nummers, toen de drummer “The Original Loner” kwam vervoegen “to steam it up a little”. Maar hoort u ons klagen? Neen, want na dit optreden hebben wij begrepen dat echte swamp blues geen groteske bigband blues is, maar beklijvende en subtiele muziek, die voornamelijk uitmunt in eenvoud en schoonheid.
Tony Joe White is drieënzestig, van kop tot teen in het zwart gekleed en speelt al zittend gitaar. Hij heeft een bijzonder zwoele en diepe stem, die moeiteloos de Barry White-barometer in het rood doet gaan. In combinatie met een aftandse gitaar en mondharmonica geeft dat een mooie, ronde sound, die veel wegheeft van J.J. Cale. Niet toevallig speelt deze bard, net als onder andere Eric Clapton en Mark Knopfler, mee op zijn recentste cd ‘Uncovered’. De rust zelve dus, al verraden de goudgelakte cobratandjes op de gitaarriem enig venijn.
White had er duidelijk zin in, en liet het publiek naar hartelust grabbelen uit zijn rijke repertoire van enkele decennia bluesmuziek. Zodoende wisselden klassiekers af met ver vervlogen nummers. Steamy Windows, dat u kent in de versie van Tina Turner, werd strak en rechtuit gebracht. Rainy Night in Georgia, Cold fingers en Undercover Agent For The Blues waren andere hoogtepunten. Goed voor, de bisronde inbegrepen, een kleine twee uur zuivere blues.
Wij spurten niet naar de winkel om ’s mans werk op te kopen, maar beseffen dat soloperformers, die enkel op de maat van hun zwartleren boots en tokkelend op gitaar een ganse zaal in de ban kunnen houden, anno 2006 op veel respect kunnen rekenen.