Laibach

De organisatoren, de mensen van de nog altijd “thuisloze” Democrazy, hadden een stevige opwarmer voorzien onder de vorm van het Gentse electropunkduo Nid & Sancy. Bart en Tania stonden op scherp, en deden een bescheiden (wat gaat de tijd toch snel als je je amuseert!) greep uit hun begin 2005 verschenen doorbraakalbum ‘Talk To The Machine’. Loeiharde, retestrakke en noisy electro was het resultaat. Tracks als No F*** All, What You Want / What You Get en het toepasselijk getitelde So Where’s Your Acid, Brothers? deden de temperatuur in de concertzaal van de Vooruit gevoelig stijgen, en hadden bovendien een verslavend effect op onze dansspieren. Op technofeestjes komt dit explosieve goedje ongetwijfeld beter tot zijn recht, maar een geslaagde opener was het hoe dan ook…

 

Het grootste deel van het publiek was uiteraard voor de topact van de avond, de cultband Laibach, gekomen. Het was immers alweer zo’n twee jaar geleden dat ze ons landje nog eens aandeden, en na de recente release van het verrassende, nieuwe album ‘Volk’ waren de verwachtingen hooggespannen. Tijdens de pauze tussen de twee optredens werden we getrakteerd op authentieke militaristische marsmuziek, om alvast in de gepaste stemming te komen. En toen weerklonken zowaar de tonen van ons aller Brabançonne, een ideale prelude voor het eigenlijke concert.

 

Het nieuwe Laibach-album bevat immers veertien eigenzinnige interpretaties van nationale volksliederen, waarvan we de meeste hier in een liveverpakking te horen kregen. Wie de songs nog niet kende, zal wellicht even opgekeken hebben van de opvallend sobere sound waarmee Laibach anno 2006 uitpakt. Het Sloveense duo Silence, waarmee de groep samenwerkte in de studio en die instonden voor de akoestische folkelementen op de plaat, was er in Gent weliswaar niet bij, maar dat werd goedgemaakt via gesamplede vocalen én de stem van de intrigerende toetseniste-backingzangeres die Laibach voor de gelegenheid had meegebracht. Op Rossiya mocht die zelfs meezingen met het kinderkoor dat je in de albumversie kan horen. Overigens konden we genieten van sfeervolle, opmerkelijk warme elektronicaklanken, live-drums en de typisch declamerende zangstijl van frontman Milan Fras. Simultaan met de nummers werden op twee grote schermen achteraan het podium allerlei bijpassende visuals geprojecteerd, gaande van zwartwitfilmpjes uit de oude doos (Germania) over sloganeske flarden tekst uit de hymne in kwestie (America) tot bijvoorbeeld de aftiteling van bekende films van regisseurs als Fellini of Pasolini (Italia). Wellicht functioneel bedoeld allemaal, maar wij waren toch vooral benieuwd of de nummers op zich de livetest zouden doorstaan. En dat deden ze inderdaad, meer nog: ze wonnen in deze context alleen nog maar aan zeggingskracht, zowel puur muzikaal als tekstueel.