Tinariwen

Bij het horen van wereldmuziek gillen wij gewoonlijk “Hippies!” en maken ons vervolgens snel uit de voeten. Maar de mannen van Tinariwen zijn bezwarend geitenwollensokkig te noemen. In hun rauwe desert blues nemen deze Touareg ervaringen mee van het rebellenleger van Al-Gaddafi. Damon Albarn, Jools Holland en Carlos Santana zijn trouwe fans en wij zagen in de AB waarom.

De muziek van Tinariwen circuleert als sinds 1982 op cassettes door de Sahara. De band wordt pas in 2001 opgemerkt door Europa en brengt een jaar later zijn eerste cd uit. De gesluierde mannen en vrouwen met gesluierde versterkerkasten die we op het AB-podium zien vormen geen vast gezelschap. Sommige leden touren niet mee, anderen spelen dan weer enkel live mee. Het is een komen en gaan van mensen die gepassioneerd zijn door muziek.



Die passie weet Tinariwen heel erg goed over te brengen op anderen. Met enkel twee gitaren, een djembe, een basgitaar en hun stemmen weten ze het publiek vanaf de eerste noot tot de laatste aan het dansen te houden. Het concert begint met een hypnotische Muddy Watersgroove en het ritme wordt langzaam maar zeker opgedreven.



Muddy Waters is niet het enige herkenningspunt in de set. De fundamentele ritmes van Tinariwen klinken verbazingwekkend bekend in de oren. Nauwelijks enkele nummers later horen we de riff van Suzy Q voorbijkomen en Jimi Hendrix’ Voodoo Chile. Is dit plagiaat? Nee, hier gaat het om een eeuwenoude traditie. De westerse rock vindt zijn roots in de muziek die slaven meebrachten uit West-Afrika. Raad eens waar Mali ligt? Juist ja.



Teksten in het Frans en Tamashek zweven als mantra’s over het projectiescherm. Over woestijnlandschappen, kampvuren en verre oorlogsverledens. Een voor een komen de mannen en vrouwen van Tinariwen vooraan aan het podium dansen. Ze zwepen het publiek op zonder zich op te dringen, zonder te eisen of te vragen, gewoon vanuit de onderbuik. Ze verliezen zich zo erg in de ritmes dat hun tulband loskomt, maar het kan hen niet schelen.



Minderheidsgroepen zoals de Touareg houden rekening met andere minderheidsgroepen. Zanger Ibrahim stelt de vraag hoe je “Merci” in het Vlaams zegt en krijgt meteen een overweldigende respons van het publiek, een bonte mengeling  van kleren en kleuren.



Tijdens de bissen raakt de bassist, van wie we in het begin van het concert enkel de ogen zien, zijn tulband dan toch finaal kwijt. Zijn brede glimlach spreekt boekdelen.



De AB was niet uitverkocht, maar wie er niet bij was, heeft het concert van zijn leven gemist. Trots, gepassioneerd en ontzettend aanstekelijk zorgt Tinariwen voor een bijna sacrale ervaring. Lieve Chokri, deze band hoort jouw festival af te sluiten deze zomer. Boek ze voordat iemand je voor is.