The Wombats

Als wij ze in de loop van de middag voor onze microfoon krijgen voor een interview, zien Matthew Murphy (zang/gitaar) en Dan Haggis (drums/achtergrondzang) er dodelijk vermoeid uit. Zo gauw ze echter het podium op komen stuiteren, is er van die vermoeidheid niks meer te zien. The Wombats zijn klaar voor de volgende party.

Met een afzichtelijke, gele zonnebril kijkt Murphy de zaal in vanonder zijn bos zwarte krullen als om na te gaan of de orangerie er klaar voor is. Duidelijk wel want van bij de eerste tonen van Lost In The Post gaat het publiek uit de bol. Er ontstaan meteen moshpits waarin lustig heen en weer wordt gezwalpt, in een poging om ondanks het geweld toch overeind te blijven. Het is uit dergelijke taferelen dat het drietal op het podium zijn energie put.



De poppy punkliedjes (of punky popsongs, zo u wil) vallen in elk geval in de smaak want waar de heren ook opdagen, worden zalen uitverkocht en wordt rock-n’-roll tot koning verklaard. De catchy nummers zijn dan ook moeilijk te omzeilen en slepen je onverbiddelijk mee in een draaikolk van stevige drums, puik baswerk en snedige gitaren en/of synthesizers. Wat ook bijdraagt tot het bekomen effect is de prima achtergrondzang die Haggis met bassist Tord Øverland-Knudsen weet te produceren. Dat geldt niet alleen voor de aanstekelijke oeoe-koortjes, maar evengoed voor de refreinen.



Het mag geen wonder heten dat op elk optreden wel iemand het podium opklautert als je ze daartoe uitnodigt. In Brussel haasten een zestal jongedames zich om Party In A Forest luister bij te zetten door alle attributen van de band (de zonnebril, de knuffel, de sjaal, …) uitgebreid aan een stevigheidstest te onderwerpen. Maar gedisciplineerd als de Vlaamse fans zich tonen, houden de stagedivers zich toch in.



Het hoeft geen betoog dat uptemponummers als Kill The Director, Moving To New York en uiteraard Let’s Dance To Joy Division het meeste succes kennen. Het ene nieuwe nummer (New Year’s Day?) dat wordt gespeeld, is niet meteen het beste wat ze ooit schreven, maar wordt desondanks ook met enthousiasme onthaald.



In de bisronde is er naast My First Wedding en afsluiter Backfire At The Disco (inclusief kleurrijke discolichteffecten) ook nog plaats voor Haggis, die op zijn ukulele hun traditional in spe Kenneth Clarke’s Beard ten beste geeft. Humor is duidelijk erg belangrijk voor dit trio.



Al hebben we ooit al maffere taferelen gezien tijdens een concert, toch wordt er behoorlijk heftig tekeergegaan. De songs van The Wombats nodigen dan ook uit om een feestje te bouwen en een feestje is net wat ze hebben gegeven.