The Stranglers

Verpleger Dirk Piens haalde in 2004 samen met enkele vrienden Kevin Ayers naar Gent en een jaar later The Zombies, telkens met als doel de actie ‘Propere Lei’ van het Sint-Lucasziekenhuis te steunen (hulp aan patiënten die ernstige financiële problemen hebben, waardoor de gezinssituatie dreigt te ontsporen). Op 5 oktober organiseerde AZ Sint-Lucas opnieuw een benefiet, ditmaal met The Stranglers in unplugged versie.

Het voorprogramma werd verzorgd door de stroprockers van Biezebaaze, ook al akoestisch. Zij speelden als het ware een thuismatch en er hadden zich hoorbaar flink wat fans in de zeteltjes van schouwburg Capitole genesteld. Maar wij waren natuurlijk gekomen voor The Stranglers, punkers in hart en nieren die in 1974 begonnen als Londense clubband. In thuisland Groot-Brittannië zijn ze ondertussen al goed voor 35 grote hits en zijn ze volgens de muziekpers “one of the all-time great British pop groups”. Ook in Vlaanderen zijn ze nog steeds zeer populair, en de Capitole was dan ook aardig gevuld voor het eerste concert van hun theatertour.

 

Het geluid van dit altijd in het zwart geklede viertal vindt zijn oorsprong in de pubrock en de Amerikaanse rock van eind jaren zestig. Door de power en de attitude van de punkbeweging aan hun sound toe te voegen raakte hun carrière in een stroomversnelling. In 1977 brak de band internationaal door met de albums ‘Rattus Norvegicus’ en ‘No More Heroes’. The Stranglers experimenteerden met vele stijlen in de loop der jaren. Ze maakten dankbaar gebruik van nieuwe technologie en vooral in het midden van de jaren tachtig scoorden ze de ene hit na de andere. Na enkele bezettingswisselingen en een minder succesvolle periode wist de groep vorig jaar terug de aandacht te trekken met het nieuwe en lovend ontvangen album ‘Suite XVI’.

 

In Gent stonden met zanger-bassist Jean Jacques Burnel, drummer Jet Black en toetsenist Dave Greenfield drie van de originele Stranglers op het podium. Zanger-gitarist Hugh Cornwell verliet de groep al in 1990 en wordt tegenwoordig vervangen door Baz Warne. Net als op het recente album namen Burnel en Warne tijdens dit optreden samen de zang voor hun rekening en het kwartet werd ook nog versterkt door een extra percussionist. De heren hadden er duidelijk zin in, gaven een ontspannen indruk en maakten ook geregeld grapjes (bijvoorbeeld over hun leeftijd, over het geluidsniveau, etc.).

 

Ze speelden een behoorlijk afwisselende set, waarbij nieuwe nummers zoals I Hate You zeker niet moesten onderdoen voor oude klassiekers als No More Heroes, European Female of het bloedmooie Strange Little Girl. En andermaal viel hierbij op hoeveel stijlen deze rasmuzikanten beheersen: melodieuze punk, melancholische wavepop, zelfs ietwat bluesy getinte rock, … het kwam allemaal onze oortjes binnengesijpeld, zij het in een altijd ingehouden (want “akoestische”) versie.

Niet alles klonk even overtuigend: zo misten we het karakteristieke orgelgeluid en de mysterieuze aantrekkingskracht van het sfeervolle Golden Brown, maar dat werd dan weer goedgemaakt door bijvoorbeeld het enthousiast meegezongen refrein van Always The Sun. The Stranglers gaven ook een vrij lang optreden ten beste, waardoor we het hen zelfs niet kwalijk namen dat ze er slechts één bisnummer aan breiden. Er zijn tenslotte aangenamer dingen denkbaar dan zich anderhalf à twee uur (weliswaar uit eigen beweging) neervleien in theaterstoeltjes. Wie er in Gent trouwens niet bij kon zijn, kan nog altijd één van de culturele centra in België of Nederland opzoeken waarlangs hun mini-tournee hen voert.